PORTRET z HISTORIĄ Ruth Orkin

„…Bycie fotografem polega na sprawianiu, że ludzie patrzą na to, na co ja chcę, żeby patrzyli.…” – Ruth Orkin.

Ruth Orkin (3 września 1921 – 16 stycznia 1985) była amerykańską fotografką, fotoreporterką i reżyserką filmową, związaną z Nowym Jorkiem i Hollywood. Najbardziej znana jest z fotografii An American Girl in Italy (1951). Fotografowała wiele znanych postaci świata filmu i kultury, m.in. Lauren Bacall, Doris Day, Avę Gardner, Tennessee’ego Williamsa, Marlona Brando oraz Alfreda Hitchcocka.

Ruth Orkin urodziła się 3 września 1921 roku w Bostonie, w stanie Massachusetts, jako córka Mary Ruby i Samuela Orkina. Dorastała w Hollywood, dokąd przeniosła się wraz z rodziną ze względu na karierę matki — aktorki kina niemego. W 1931 roku otrzymała swój pierwszy aparat fotograficzny — 39-centowy Univex — i szybko zaczęła eksperymentować, fotografując przyjaciół oraz nauczycieli w szkole.

W wieku 17 lat postanowiła przejechać rowerem przez całe Stany Zjednoczone — z Los Angeles do Nowego Jorku — aby dotrzeć na Wystawę Światową w 1939 roku. Podróż zajęła jej trzy tygodnie, podczas których wykonywała liczne fotografie.

W 1940 roku krótko studiowała fotoreportaż w Los Angeles City College. W 1941 roku została pierwszą dziewczyną-gońcem w studiu MGM, kierując się pragnieniem zostania operatorką filmową. Zrezygnowała jednak z pracy, gdy odkryła dyskryminacyjne praktyki związkowe, które nie dopuszczały kobiet do członkostwa. W tym samym roku wstąpiła do Kobiecego Korpusu Pomocniczego Armii Stanów Zjednoczonych (WAAC), licząc na zdobycie umiejętności filmowych, obiecywanych w materiałach rekrutacyjnych. Próba ta okazała się bezowocna — Orkin została zwolniona ze służby w 1943 roku, nie otrzymawszy żadnego szkolenia filmowego.

W 1943 roku przeniosła się do Nowego Jorku, by rozpocząć karierę niezależnej fotoreporterki. Początkowo pracowała jako fotografka klubów nocnych. W 1947 roku wykonała portret Leonarda Bernsteina dla The New York Times. Wkrótce jej kariera nabrała rozpędu — podróżowała po świecie, realizując zlecenia i publikując zdjęcia w takich magazynach jak Life, Look czy Ladies’ Home Journal. Uznawana jest za jedną z kobiet, które przełamały dominację mężczyzn w fotoreportażu.

Najbardziej znanym zdjęciem Orkin pozostaje An American Girl in Italy (1951). Modelką była 23-letnia Ninalee Craig (wówczas znana jako Jinx Allen). Fotografia stanowiła część cyklu pierwotnie zatytułowanego Don’t Be Afraid to Travel Alone („Nie bój się podróżować samotnie”). Przedstawia młodą kobietę pewnie kroczącą ulicą Florencji, mijającą grupę włoskich mężczyzn przyglądających się jej z zainteresowaniem. Zdjęcie jest powszechnie uznawane za inscenizowane, jednak w nowszych wypowiedziach Craig twierdziła, że nie było aranżowane i stanowiło jedno z wielu ujęć wykonanych tego dnia, mających pokazać radość samotnego podróżowania.

W 1952 roku Ruth Orkin poślubiła fotografa i filmowca Morrisa Engla, członka Photo League. Wspólnie zrealizowali dwa niezależne filmy fabularne: Little Fugitive (1953) oraz Lovers and Lollipops (1955). Po ich sukcesie Orkin powróciła do fotografii, tworząc kolorowe zdjęcia Central Parku widzianego z okna jej nowojorskiego mieszkania. Fotografie te zostały opublikowane w dwóch książkach: A World Through My Window (1978) oraz More Pictures from My Window(1983).

“…Ruth Orkin, podobnie jak innych wybitnych fotografów spotykałem w ICP (International Center of Photography) w Nowym Jorku, prowadzonego przez Cornella Capę (brata słynnego Roberta Capy z Grupy Magnum) - https://www.czczaplinski.com/post/portret-z-historią-cornell-capa . Z Ruth Orkin spotkaliśmy się pierwszy raz we wtześniu 1983 r., a potem w lutym 1984 r. z Ruth Orkin i Davidem Bailey - https://www.czczaplinski.com/post/portret-z-historią-david-bailey . Byli to wybitni fotografowie, jakich dziś już niestety nie ma, o których udało mi się otrzeć i zarejestrować dla potomności…” – Czesław Czapliński.

Pod koniec lat 70. wykładała fotografię w School of Visual Arts, a w 1980 roku w International Center of Photography. Ruth Orkin i Morris Engel mieli dwoje dzieci — Andy’ego i Mary Engel. Po długiej, prywatnej walce z chorobą nowotworową Orkin zmarła 16 stycznia 1985 roku w swoim mieszkaniu w Nowym Jorku.

Nagrody i wyróżnienia (fotografia): – III nagroda, konkurs Young Photographer, magazyn LIFE, 1951; – Jedna z dziesięciu najlepszych fotografek w USA, Professional Photographers of America, 1959; – 1st Annual Manhattan Cultural Award (fotografia), 1980; – Certificate of Merit, Municipal Art Society of New York, 1984.

Wystawy: – Ruth Orkin: Retrospective, Lumiere Brothers Center of Photography, Moskwa, styczeń 2012; – Ruth Orkin + Morris Engel, Fondazione Stelline, Mediolan, 26.06–03.08.2014; – Retrospective, Fotografiska, Nowy Jork, 2021; – Ruth Orkin, Museo Civico di Bassano, Bassano del Grappa, 2022; – Mostra Ruth Orkin, una nuova scoperta, Musei Reali, Turyn, 17 marca – 16 lipca 2023.

Książki: – The World Through My Window, Harper & Row, 1978; – A Photo Journal: Ruth Orkin, The Viking Press, 1981; – More Pictures from My Window, Rizzoli, 1983.

Film: – Little Fugitive (1953) — montaż, współreżyseria, współscenariusz; nominacja do Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny; Srebrny Lew, Festiwal Filmowy w Wenecji.

„…Moja matka mówiła, że kiedy byłem dzieckiem, bez przerwy powtarzałem: „Popatrz na to — popatrz na tamto”. Myślę, że robienie zdjęć jest moim sposobem proszenia ludzi: „Popatrz na to — popatrz na tamto”. Jeśli moje fotografie sprawiają, że widz czuje to samo, co ja w chwili ich wykonania — „Czy to nie jest zabawne… straszne… poruszające… piękne?” — to znaczy, że osiągnąłem swój cel…” – Ruth Orkin.

PORTRAIT with HISTORY Ruth Orkin

„…Being a photographer is making people look at what I want them to look at…” – Ruth Orkin.

Ruth Orkin (September 3, 1921 – January 16, 1985) was an American photographer, photojournalist, and filmmaker, with ties to New York City and Hollywood. Best known for her photograph An American Girl in Italy (1951), she photographed many celebrities and personalities including Lauren Bacall, Doris Day, Ava Gardner, Tennessee Williams, Marlon Brando, and Alfred Hitchcock. 

Orkin's An American Girl in Italy Ruth Orkin was born on September 3, 1921, in Boston, Massachusetts, to Mary Ruby and Samuel Orkin. Ruth grew up in Hollywood, due to her mother's career as a silent film actress. In 1931, she received her first camera, a 39-cent Univex, and soon began experimenting by taking photographs of her friends and teachers at school. At the age of 17, she decided to bike across America, beginning in Los Angeles, and ending in New York City for the 1939 World's Fair. She completed the trip in three weeks' time, taking photographs along the way.

  She briefly attended Los Angeles City College for photojournalism in 1940, prior to becoming the first messenger girl at MGM Studios in 1941, citing a desire to become a cinematographer. She left the position after discovering the union's discriminatory practices that did not allow female members. She joined the Women's Auxiliary Army Corps during World War II, in 1941 in an attempt to gain filmmaking skills, as advertisements promoting the group promised. The attempt was not fruitful, however, and she was discharged in 1943 without any filmmaking training.

In 1943, Orkin moved to New York City in pursuit of a career as a freelance photojournalist. She began working as a nightclub photographer. She photographed Leonard Bernstein in 1947 for The New York Times. Shortly after, her freelance career grew as she traveled internationally on assignments and contributed photographs to Life, Look, Ladies' Home Journal, and others. Orkin is credited with breaking into a heavily male field. 

Orkin's most celebrated image is An American Girl in Italy (1951). The subject of the now-iconic photograph was the 23-year-old Ninalee Craig (known at that time as Jinx Allen). The photograph was part of a series originally titled "Don't Be Afraid to Travel Alone." The image depicted Craig as a young woman confidently walking past a group of ogling Italian men in Florence. The photo is generally recognized as having been staged.  However, in recent articles written about the pair, Craig claims that the image was not staged, and was one of many taken throughout the day, aiming to show the fun of traveling alone. 

In 1952 Orkin married photographer, filmmaker and fellow Photo League member Morris Engel. Orkin and Engel collaborated on two major independent feature films, "Little Fugitive" (1953) and "Lovers and Lollipops" (1955).[9] After the success of the two films, Orkin returned to photography, taking color shots of Central Park as seen through her apartment window. The resulting photographs were collected in two books, "A World Through My Window" (1978) and "More Pictures from My Window" (1983).

“…Ruth Orkin, like many other outstanding photographers, was someone I met at the ICP (International Center of Photography) in New York, run by Cornell Capa (the brother of the famous Robert Capa of Magnum Photos) –https://www.czczaplinski.com/post/portret-z-historią-cornell-capa.I first met Ruth Orkin in September 1983, and later, in February 1984, I met with Ruth Orkin and David Bailey –https://www.czczaplinski.com/post/portret-z-historią-david-bailey.They were remarkable photographers who, sadly, are no longer with us, and whom I had the good fortune to encounter and to record for posterity…” –Czesław Czapliński.

Orkin taught photography at the School of Visual Arts in the late 1970s, and at the International Center of Photography in 1980.

  She and husband Morris Engel had two children: Andy and Mary Engel. After a long, private battle with cancer, Orkin died of the disease at her New York City apartment on January 16, 1985.

Photography: 3rd Prize Winner, LIFE Magazine's Young Photographer's Contest, 1951; One of Top Ten Women Photographers in the U.S., Professional Photographers of America, 1959;1st Annual Manhattan Cultural Award, Photography, 1980; Certificate of Merit, Municipal Art Society of New York, 1984.

Exhibits: Ruth Orkin: Retrospective. Lumier Brothers Center of Photography, Moscow. January, 2012; Ruth Orkin + Morris Engel, Fondazione Stelline, Milan, 06/26/2014 - 08/03/2014; Retrospective, Fotografiska, New York, 2021; Ruth Orkin, Museo Civico di Bassano, Bassano del Grappo, Italy. 2022; Mostra Ruth Orkin, una nuova scoperta. Musei Reali, Turin. March 17-July 16, 2023. 

Books: The World Through My Window, Harper and Row, 1978; A Photo Journal: Ruth Orkin, The Viking Press, 1981; More Pictures from My Window, Rizzoli, 1983.

Films: The Little Fugitive, 1953 Editor, Co-director and Co-writer Academy Award Nomination, Best Original Screenplay Silver Lion, Venice Film Festival.

“…My mother said that when I was young I was constantly saying, “Look at this—Look at that.” I think that taking pictures must be my way of asking people to “Look at this—Look at that.” If my photographs make the viewer feel what I did when I first took them— “Isn’t this funny... terrible... moving... beautiful?”—then I’ve accomplished my purpose…”– Ruth Orkin.