PORTRET z HISTORIĄ Corrida de toros

Korrida to stary sport uprawiany w wielu cywilizacjach. Dziś odbywa się głównie w Indiach, Hiszpanii, Portugalii oraz w niektórych krajach Ameryki Południowej.

Największą areną do walk byków jest Plaza México w centrum Meksyku, mieszcząca 48 000 widzów, a najstarszą jest La Maestranza w Sewilli w Hiszpanii, używana do tego celu po raz pierwszy w 1765 roku.

Hiszpańska korrida (Corrida de toros) jest walką na śmierć i życie. Współczesna korrida ma charakter rytualny. Składa się z trzech wyraźnych etapów, których rozpoczęcie sygnalizowane jest dźwiękiem trąbki. Torreadorzy wchodzą na arenę w paradzie przy muzyce paso doble. Zasady, stroje i tradycje zostały uporządkowane przez Paquiro (Francisco Montes Reina, 13 stycznia 1804 – 4 kwietnia 1851), największego matadora swoich czasów.

Zespół torreadorów liczy siedmiu mężczyzn. Przywódcą jest matador, który ma sześciu pomocników pełniących różne role w tym widowisku. Stroje torreadorów inspirowane są andaluzyjskim ubiorem z XVIII wieku. Matadorów („tych, którzy zabijają byka”) łatwo rozpoznać po złotych zdobieniach ich stroju zwanego traje de luces („strój świateł”).

Na końcu następuje tercio de muerte („część śmierci”). Matador wraca na arenę sam, z małą czerwoną płachtą i mieczem. Płachta nazywa się muleta. Matador używa jej, aby przyciągnąć byka w serii przejść. Faena to pokaz pracy z płachtą. Kończy się ona ostatnią serią przejść, podczas których torreador próbuje ustawić byka w odpowiedniej pozycji. Następnie wbija miecz między łopatki, trafiając w aortę lub serce. Ten cios nazywa się estocada.

Jeśli matador popełni błąd, może zostać nadziany na rogi byka i zginąć. Zdarza się to – niektórzy bardzo znani matadorzy zginęli na arenie. Gdy wielki matador Manolete zginął w wieku 31 lat, ogłoszono trzy dni żałoby narodowej. Areny posiadają szpitale z salami operacyjnymi do natychmiastowego leczenia rannych torreadorów.

        „….W lipcu 1985 r. miałem możliwość zobaczyć i fotografować na żywo w Hiszpanii korridę. Muszę powiedzieć, że dużo o niej słyszałem, ale to co zobaczyłem przeszło moje najśmielsze oczekiwania. To nie jest zabawa, można zginąć…” – Czesław Czapliński.

Istnieje silna opozycja wobec korridy ze strony organizacji zajmujących się ochroną zwierząt. Istnieją także jej wersje, w których zwierzę nie zostaje skrzywdzone.

Korrida wywarła wpływ na wszystkie formy sztuki i kultury. Ernest Hemingway powiedział o niej: „Korrida to jedyna sztuka, w której artysta jest narażony na śmierć, a stopień doskonałości wykonania zależy od honoru walczącego”. Hiszpańskie tańce i formy muzyczne, takie jak paso doble i flamenco, są silnie inspirowane tym widowiskiem.

PORTRAIT with HISTORY Corrida de toros

  Bullfighting is an old sport performed in many civilizations. Today it is mostly done in India, Spain, Portugal, and some countries of South America.

The largest bullring is the Plaza México in central Mexico City, which seats 48,000 people, and the oldest is the La Maestranza in Seville, Spain, which was first used for bullfighting in 1765.

The Spanish bullfight (Corrida de toros) is a fight to the death. The modern bullfight has a ritual. It has three distinct stages, the start of each being signalled by a trumpet. The bullfighters (Toreros) enter the arena in a parade, to Paso doble music. The rules, costumes and traditions were sorted out by Paquiro (Francisco Montes Reina, 13 January 1804 – 4 April 1851, the greatest matador of his time.

A team of bullfighters is seven men. The leader is the matador, and he has six assistants, who play roles in the drama. Bullfighters' costumes are inspired by 18th century Andalusian clothing. Matadores ('those who kill the bull') are easily seen by the gold of their traje de luces ('suit of lights').

At the end comes the tercio de muerte ('the third of death'). The matador re-enters the ring alone with a small red cape, and a sword. The cape called a muleta. The matador uses his cape to attract the bull in a series of passes. The faena is the performance with the cape. The faena ends with a final series of passes in which the bullfighter tries to move the bull into position. He then stabs it between the shoulder blades and through the aorta or heart. The act of thrusting in the sword is called an estocada.

If the matador makes a mistake, he may be gored by the bull's horns, and killed. This does happen: some very famous matadors have died in the ring. When the great matador Manolete was killed in the ring at the age of 31, three days of official national mourning were held. Bullrings do have an infirmary with an operating room, for the immediate treatment of bullfighters with horn wounds.

  “...In July 1985, I had the opportunity to see and photograph a bullfight live in Spain. I must say that I had heard a lot about it, but what I saw exceeded my wildest expectations. This is not entertainment—you can die...” – Czesław Czapliński.

  There is great opposition to the bullfight from animal welfare organisations. There are also versions of the bullfight in which the animal is unharmed.

Bullfighting has influenced all forms of art and culture. Ernest Hemingway said of bullfighting: "Bullfighting is the only art in which the artist is in danger of death and in which the degree of brilliance in the performance is left to the fighter's honour". Spanish dance and musical forms such as the paso doble and flamenco are heavily influenced by the spectacle of the bullfight.