PORTRET z HISTORIĄ Charles Bishop Kuralt

         Charles Bishop Kuralt (ur. 10 września 1934 – zm.  4 lipca 1997) był amerykańskim dziennikarzem telewizyjnym, prasowym i radiowym oraz autorem. Najbardziej znany jest z długiej kariery w CBS – najpierw dzięki reportażom „On the Road” emitowanym w programie „The CBS Evening News” z Walterem Cronkite’em, a później jako pierwszy prowadzący „CBS News Sunday Morning”, funkcję tę pełnił przez piętnaście lat. W 1996 roku został wprowadzony do Telewizyjnej Galerii Sław Narodowej Akademii Sztuk i Nauk Telewizyjnych.

Reportaże „On the Road” dwukrotnie uhonorowano indywidualnymi nagrodami Peabody. Pierwszą, przyznaną w 1968 roku, uzasadniono jako wzruszające i „nostalgiczne winiety”. W 1975 roku nagrodzono go za pracę jako amerykański „historyk dwusetlecia”; jego materiały „uchwyciły indywidualność ludzi, dynamiczny rozwój regionów oraz bogate dziedzictwo tego wielkiego narodu”. W 1978 roku Kuralt zdobył również nagrodę Emmy za „On the Road”. W 1979 roku współdzielił trzecią nagrodę Peabody przyznaną programowi „CBS News Sunday Morning”.

Kuralt urodził się w Wilmington w Karolinie Północnej. Jego ojciec, Wallace H. Kuralt Sr., był pracownikiem socjalnym, a matka, Ina Bishop, nauczycielką. W 1945 roku rodzina przeniosła się do Charlotte w Karolinie Północnej, gdzie jego ojciec został dyrektorem opieki społecznej w hrabstwie Mecklenburg. Ich dom przy Sharon Road, oddalony wówczas o 10 mil na południe od miasta, był jedynym budynkiem w tej okolicy.

Jako chłopiec wygrał konkurs dziennikarski dla dzieci w lokalnej gazecie, opisując psa, który wbiegł na boisko podczas meczu baseballowego. W wieku 14 lat został jednym z najmłodszych spikerów radiowych w kraju – relacjonował mecze niższych lig baseballowych i prowadził audycję muzyczną. W 1948 roku, mając 14 lat, został jednym z czterech ogólnokrajowych zwycięzców konkursu National Voice of Democracy, zdobywając stypendium w wysokości 500 dolarów. Później, w szkole Central High School w Charlotte, uznano go za osobę „z największymi szansami na sukces” w roczniku 1951.

Studiował na Uniwersytecie Karoliny Północnej w Chapel Hill. Dołączył tam do literackiego bractwa St. Anthony Hall, został redaktorem „The Daily Tar Heel” i pracował dla radia WUNC. Wystąpił także w audycji radiowej „American Adventure: A Study of Man in The New World” w odcinku „Hearth Fire”, który wyemitowano 4 sierpnia 1955 roku. Była to opowieść o budowie zbiorników wodnych przez TVA, napisana przez Johna Ehle i wyreżyserowana przez Johna Claytona. Latem pracował również w stacji WBTV w Charlotte. Ukończył studia w 1955 roku z tytułem licencjata historii.

Po ukończeniu studiów Kuralt pracował jako reporter w „Charlotte News”, gdzie prowadził rubrykę „Charles Kuralt's People”, nagrodzoną w 1956 roku nagrodą Erniego Pyle’a. W 1957 roku dołączył do CBS jako scenarzysta. W wieku 25 lat został najmłodszym korespondentem w historii CBS News. W 1960 roku został pierwszym prowadzącym programu „Eyewitness to History” emitowanego w godzinach największej oglądalności. Relacjonował także wybory prezydenckie w 1960 roku. Magazyn „Variety” napisał: „Kuralt to wschodząca gwiazda – młody, przystojny, opanowany, z głębokim głosem, a jednocześnie swobodny i niewyolbrzymiający – nadaje swojej pracy autorytet i wiarygodność.”

W 1961 roku został głównym korespondentem CBS w Ameryce Łacińskiej, relacjonując wydarzenia w 23 krajach z bazy w Rio de Janeiro w Brazylii. W 1963 roku objął stanowisko głównego korespondenta na Zachodnim Wybrzeżu i przeniósł się do Los Angeles. Rok później wrócił do Nowego Jorku i centrali CBS News. Od 1961 roku czterokrotnie wyjeżdżał do Wietnamu w czasie wojny. Kuralt wspominał: „Za każdym razem, gdy wysyłano mnie do Wietnamu, trafiałem w jakąś straszną sytuację, nawet się o to specjalnie nie starając. W 1961 roku zdobyliśmy pierwsze materiały bojowe z tego etapu wojny. Było to jeszcze zanim USA wysłały wojska, ale wyruszyliśmy z wietnamskimi rangerami i zostaliśmy zaatakowani. Połowa oddziału, z którym byliśmy, zginęła. Mieliśmy ogromne szczęście, że przeżyliśmy.”

Relacjonował także rewolucję w Kongu (obecnie Demokratyczna Republika Konga). W 1967 roku Kuralt wraz z ekipą CBS spędził osiem tygodni z Ralphem Plaistedem podczas jego pierwszej próby dotarcia na biegun północny skuterem śnieżnym, co zaowocowało filmem dokumentalnym „To the Top of the World” oraz książką pod tym samym tytułem.

Mówi się, że Kuralt znużył się tym, co uważał za nadmierną rywalizację między reporterami zajmującymi się twardymi wiadomościami. Powiedział: „Nie podobała mi się ta konkurencyjność ani presja terminów” – mówił do Akademii Sztuk i Nauk Telewizyjnych podczas wprowadzenia do jej Galerii Sław. „Byłem pewien, że Dick Valeriani z NBC kręci się za moimi plecami — i oczywiście tak było! — zdobywając materiały, które następnego dnia stawiały mnie w złym świetle. Choć przez długi czas zajmowałem się wiadomościami, zawsze miałem nadzieję, że wrócę do czegoś w rodzaju mojej małej rubryki w ‘Charlotte News’.”

Zmęczony relacjonowaniem wojen, Kuralt zaproponował swoim przełożonym nowy projekt: „A gdyby tak w ogóle nie mieć żadnych przydziałów? Co powiecie na trzy miesiące podróży Wielką Amerykańską Autostradą, po prostu żeby zobaczyć, co się zobaczy?” W końcu przekonał CBS, by pozwolono mu przetestować ten pomysł przez trzy miesiące z trzyosobową ekipą. Projekt przekształcił się w przedsięwzięcie trwające ćwierć wieku – Kuralt przejechał ponad milion mil. „On the Road” stało się stałym elementem „The CBS Evening News” z Walterem Cronkite’em od 1967 do 1980 roku.

Kuralt wyruszał w drogę kamperem (zużył ich aż sześć), z niewielką ekipą, unikając autostrad międzystanowych na rzecz bocznych dróg, aby odkrywać ludzi i ich życie w Ameryce. Jak mówił: „Autostrady międzystanowe pozwalają przejechać od wybrzeża do wybrzeża, nie widząc niczego.”

Według Thomasa Steinbecka, starszego syna Johna Steinbecka, inspiracją dla „On the Road” była książka „Travels with Charley” (której tytuł początkowo rozważano jako nazwę programu Kuralta). W trakcie swojej kariery zdobył trzy nagrody Peabody i dziesięć nagród Emmy za dziennikarstwo. W 1980 roku otrzymał także nagrodę George’a Polka za reportaż telewizyjny o zasięgu krajowym.

„…Charles Bishop Kuralt spotkałem i fotografowałem  w październiku 1985 r. przy okazji wyjścia jego książki „On The Road Charles Kuralt”, która wzbudziła wielkie zainteresowanie.

W tej książce Charles Kuralt przeprowadza wywiady z ludźmi z różnych środowisk w całych Stanach Zjednoczonych. Poznajemy życie w małych miasteczkach oraz całą gamę interesujących postaci, które spotykamy, gdy autor przemierza kraj w poszukiwaniu ludzi szczęśliwych. Pokazuje ludzi w Ameryce, którzy potrafią urzeczywistniać swoje marzenia i szczęście w życiu innych.…” – Czesław Czapliński.

W 2011 roku format Kuralta został wznowiony przez CBS News – jego miejsce zajął Steve Hartman. Od 2023 roku Hartman nadal prowadzi ten segment co tydzień w „CBS Evening News”.

28 stycznia 1979 roku CBS uruchomiło „CBS News Sunday Morning” z Kuraltem jako prowadzącym. 27 października 1980 roku został również prowadzącym codzienne wydania porannego programu CBS, a 28 września 1981 dołączyła do niego Diane Sawyer jako współprowadząca. Kuralt zrezygnował z prowadzenia wydań codziennych w marcu 1982 roku, ale nadal prowadził „Sunday Morning”. W 1989 roku relacjonował ruch prodemokratyczny w Chinach. W latach 1990–1991 był prezenterem programu „America Tonight”. 3 kwietnia 1994 roku przeszedł na emeryturę po 15 latach prowadzenia „Sunday Morning”, a jego miejsce zajął Charles Osgood.

W wieku 60 lat Kuralt zaskoczył wielu, odchodząc z CBS News. W tamtym czasie był najdłużej pracującą osobowością ekranową w dziale informacji. Sugerował jednak, że jego emerytura może nie być całkowita. W 1995 roku użyczył głosu w filmie dokumentalnym TLC „The Revolutionary War”. W 1996 roku prowadził krótkotrwały program na Disney Channel „This I Believe”. Na początku 1997 roku podpisał kontrakt na prowadzenie syndykowanego, emitowanego trzy razy w tygodniu 90-sekundowego programu „An American Moment”, przedstawiającego – jak określiło CNN – „fragmenty amerykańskiego życia”. Zgodził się także prowadzić program kablowy CBS „I Remember”, będący cotygodniowym, godzinnym przeglądem najważniejszych wydarzeń z trzech poprzednich dekad.

25 sierpnia 1954 roku Kuralt poślubił Jean Sory Guthery z Charlotte w Karolinie Północnej. W tamtym czasie oboje studiowali na UNC. Mieli dwie córki: Susan Bowers i Lisę Bowers White. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1960 roku. W 1962 roku ożenił się z Suzanne Baird. Mieszkali w Nowym Jorku.

Kuralt nie chciał zmieniać swojego stylu życia na zdrowszy – jadł niezdrowo, pił alkohol i palił papierosy. Został kiedyś zatrzymany za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Pod koniec życia zachorował na toczeń rumieniowaty układowy. Zmarł 4 lipca 1997 roku w szpitalu New York–Presbyterian z powodu niewydolności serca w wieku 62 lat. Został pochowany na terenie Uniwersytetu Karoliny Północnej na cmentarzu Old Chapel Hill. Jego żona Suzanne zmarła w 1999 roku i spoczywa obok niego.

Po jego śmierci kwestie związane z majątkiem doprowadziły do ujawnienia jego trwającego trzy dekady związku z kobietą z Montany, Patricią Shannon (wcześniej Patricia Shannon Baker). Kuralt poznał ją podczas realizacji materiału o parku Pat Baker w Reno w stanie Nevada, który Shannon promowała i pomagała budować w 1968 roku. Park znajdował się w ubogiej dzielnicy, gdzie wcześniej nie było terenów rekreacyjnych. Kuralt wspomniał o Shannon i budowie parku w książce z 1990 roku, ale nie ujawnił charakteru ich relacji. Z Shannon miał drugą, „ukrytą” rodzinę – opłacił jej naukę w Inchbald School of Design oraz pomagał wychowywać i finansowo wspierał jej troje dzieci. Jego żona prawdopodobnie nie wiedziała o tej relacji. Po śmierci Kuralta Shannon twierdziła, że zapisał jej nieruchomość w Twin Bridges w Montanie; mimo sprzeciwu rodziny, jej roszczenie zostało uznane przez Sąd Najwyższy stanu Montana.

            PORTRAIT with HISTORY Charles Bishop Kuralt

  Charles Bishop Kuralt (September 10, 1934 – July 4, 1997) was an American television, newspaper and radio journalist and author. He is most widely known for his long career with CBS, first for his "On the Road" segments on The CBS Evening News with Walter Cronkite, and later as the first anchor of CBS News Sunday Morning, a position he held for fifteen years. In 1996, Kuralt was inducted into Television Hall of Fame of the National Academy of Television Arts & Sciences.

Kuralt's On the Road segments were recognized twice with personal Peabody Awards. The first, awarded in 1968, cited those segments as heartwarming and "nostalgic vignettes." In 1975, his award was for his work as a U.S. "bicentennial historian"; his work "capture[d] the individuality of the people, the dynamic growth inherent in the area, and...the rich heritage of this great nation." Kuralt also won an Emmy Award for On the Road in 1978. He shared in a third Peabody awarded to CBS News Sunday Morning in 1979.

Kuralt was born in Wilmington, North Carolina. His father, Wallace H. Kuralt Sr. was a social worker and his mother, Ina Bishop, was a teacher. In 1945, the family moved to Charlotte, North Carolina where his father became Director of Public Welfare in Mecklenburg County. Their house off Sharon Road, then 10 miles south of the city, was the only structure in the area.

As a boy, he won a children's sports writing contest for a local newspaper by writing about a dog that got loose on the field during a baseball game. When he was 14 years old, Kuralt became one of the youngest radio announcers in the country, covering minor-league baseball games and hosting a music show. In 1948, he was named one of four National Voice of Democracy winners at age 14, where he won a $500 scholarship. Later, at Charlotte's Central High School, Kuralt was voted "Most Likely to Succeed" in his graduating class of 1951.

He attended the University of North Carolina at Chapel Hill. There, he joined the literary fraternity St. Anthony Hall. He also became editor of The Daily Tar Heel and worked for WUNC radio. He also had a starring role in a radio program called American Adventure: A Study of Man in The New World in the episode titled "Hearth Fire", which aired on August 4, 1955. It is a telling of the advent of TVA's building lakes written by John Ehle and directed by John Clayton. During the summer, he also worked at WBTV in Charlotte.[10] He graduated from UNC in 1955 with a degree in history.

After graduating from UNC, Kuralt worked as a reporter for the Charlotte News. He wrote "Charles Kuralt's People," a column that won an Ernie Pyle Award in 1956. He moved to CBS in 1957 as a writer. When he was 25 years old, he became the youngest correspondent in the history of CBS News. He became the first host of the primetime series Eyewitness to History in 1960. He also covered the 1960 presidential election. Variety said, "Kuralt's a comer. Young, good looking, full of poise and command, deep voiced and yet relaxed and not over-dramatic, he imparts a sense of authority and reliability to his task."

In 1961, he became CBS's Chief Latin American Correspondent, covering 23 countries from a base in Rio de Janeiro, Brazil. In 1963, he became the Chief West Coast Correspondent, moving to Los Angeles. The next year, he returned to New York City and the CBS News headquarters. Starting in 1961, he did four tours in Vietnam during the war. Kuralt said, ""Every time I got sent to Vietnam I seemed to get into some terrible situation without really trying too hard. In 1961, we got the first combat footage of that stage of the war. It was before the U.S. was involved with troops in the field, but we went out with the Vietnamese Rangers and got ambushed. Half the company we were with got killed. We were lucky as hell not to get killed."

He also covered the revolution in the Congo (now Democratic Republic of the Congo). In 1967, Kuralt and a CBS camera crew spent eight weeks with Ralph Plaisted in his first attempt to reach the North Pole by snowmobile, which resulted in the documentary To the Top of the World and his book of the same name.

Kuralt was said to have tired of what he considered the excessive rivalry between reporters on the hard news beats. He said, "I didn't like the competitiveness or the deadline pressure," he told the Academy of Television Arts & Sciences, upon his induction into their Hall of Fame. "I was sure that Dick Valeriani of NBC was sneaking around behind my back—and of course, he was!—getting stories that would make me look bad the next day. Even though I covered news for a long time, I was always hoping I could get back to something like my little column on the Charlotte News."

Tired of covering war stories, Kuralt proposed to his bosses a new project: "How about no assignments at all? How about three months of rolling down the Great American Highway, just to see what he could see?" He finally persuaded CBS to let him try out the idea for three months with a three-person crew. It turned into a quarter-century project, with Kuralt logging more than a million miles. "On the Road" became a regular feature on The CBS Evening News with Walter Cronkite in 1967 and ran through 1980.

Kuralt hit the road in a motor home (he wore out six before he was through) with a small crew and avoided the interstates in favor of the nation's back roads in search of America's people and their doings. He said, "Interstate highways allow you to drive coast to coast, without seeing anything".

According to Thomas Steinbeck, the older son of John Steinbeck, the inspiration for "On the Road" was Steinbeck's Travels with Charley (whose title was initially considered as the name of Kuralt's feature). During his career, he won three Peabody Awards and ten Emmy Awards for journalism. He also won a George Polk Awards in 1980 for National Television Reporting.

“…I met and photographed Charles Bishop Kuralt in October 1985 on the occasion of the release of his book On The Road Charles Kuralt, which sparked great interest.

In this book, Charles Kuralt conducts interviews with people from various walks of life across the United States. We get to know life in small towns as well as a whole range of interesting characters that the author encounters while traveling the country in search of happy people. He shows people in America who are able to realize their dreams and bring happiness to the lives of others…” – Czesław Czapliński.

   In 2011, Kuralt's format was revived by CBS News, with Steve Hartman taking Kuralt's space. As of 2023, Hartman continues to host the segment weekly on the CBS Evening News.

On January 28, 1979, CBS launched CBS News Sunday Morning with Kuralt as host. On October 27, 1980, he was added as host of the weekday broadcasts of CBS' Morningshow as well, joined with Diane Sawyer as weekday co-host on September 28, 1981. Kuralt left the weekday broadcasts in March 1982, but continued to anchor Sunday Morning. In 1989, he covered the democracy movement in China. From 1990 to 1991, he was an anchor on America Tonight. On April 3, 1994, he retired after 15 years as a host of Sunday Morning, and was replaced by Charles Osgood.

At age 60, Kuralt surprised many by retiring from CBS News. At the time, he was the longest tenured on-air personality in the News Division. However, he hinted that his retirement might not be complete. In 1995, he narrated the TLC documentary The Revolutionary War. In 1996, he presented a short-lived show on the Disney Channel called This I Believe. In early 1997, he signed on to host a syndicated, thrice-weekly, ninety-second broadcast, An American Moment, presenting what CNN called "slices of Americana". He agreed to host a CBS cable broadcast show, I Remember, designed as a weekly, hour-long review of significant news from the three previous decades.

On August 25, 1954, Kuralt married Jean Sory Guthery of Charlotte, North Carolina. At the time, both Kuralt and Sory were seniors at UNC. They had two daughters, Susan Bowers and Lisa Bowers White. The marriage ended in divorce in 1960. He married Suzanne Baird in 1962. They lived in New York City.

  Kuralt refused to alter his habits in favor of healthier ones; he ate unhealthy food, drank and smoked. He was once pulled over for driving under the influence. Late in his life, Kuralt became ill with systemic lupus erythematosus. Kuralt died from heart failure on July 4, 1997, at New York–Presbyterian Hospital, aged 62. Kuralt is buried on the UNC grounds in Old Chapel Hill Cemetery. His wife Suzanne died in 1999 and is buried next to him.

After Kuralt's death, questions about his estate led to the public disclosure of his three-decade companionship with a Montana woman named Patricia Shannon (formerly Patricia Shannon Baker). Kuralt met Shannon while doing a story on Pat Baker Park in Reno, Nevada, which Shannon had promoted and volunteered to build in 1968. The park was in a low-income area of Reno that had no parks until Shannon promoted her plan. Kuralt mentioned Shannon and the building of the park — but not the nature of their relationship — in a book he published in 1990 chronicling his early life and journalistic career. With Shannon, Kuralt had a second, "shadow" family; he paid for Shannon to attend the Inchbald School of Design, and helped to raise and financially support her three children. Kuralt's wife was apparently unaware of this. After Kuralt's death, Shannon asserted that he had willed her a property in Twin Bridges, Montana; though it was contested by Kuralt's family, her claim was upheld by the Montana Supreme Court.