PORTRET z HISTORIĄ Chris Evert

„…Aby zostać mistrzem tenisa, musisz być nieugięty. Musisz być uparty. Musisz być arogancki. Musisz być samolubny i skupiony na sobie. Trochę jakbyś miał zawężone pole widzenia — prawie jak tunelowe postrzeganie…” – Chris Evart.

         Chris Evert, właściwie Christine Marie Evert, w latach 1979–1987 Chris Evert-Lloyd (ur. 21 grudnia 1954 w Fort Lauderdale) – amerykańska tenisistka, zwyciężczyni 18 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej i trzech w grze podwójnej, liderka rankingu WTA, mająca najwyższy w historii odsetek wygranych oficjalnych spotkań (90%), uznawana za jedną z trzech (obok Steffi Graf i Martiny Navrátilovej) najlepszych tenisistek XX wieku.

Jest uważana za prekursorkę oburęcznego bekhendu kobiecego. Przez wielu znawców nazywana „Borgiem w spódnicy”, podobnie jak Szwed swoją grę opierała na grze z głębi kortu, regularności uderzeń, precyzji minięć. Ze względu na to, że w początkach jej kariery, a także nieco później popularna była raczej gra ofensywna z atakami wolejowymi, na temat stylu gry Evert żartowano: „Czy w Fort Lauderdale rajcowie miejscy wydali rozporządzenie zabraniające pod surową karą chodzić do siatki?”; odpowiadając na tego typu zarzuty ojciec (zarazem trener) odpowiadał, że wprawdzie Chris „gra na przerzut, ale w sposób doskonały”.

Kariera Evert rozwijała się od wczesnych lat, po udanych występach wśród juniorek (kilka tytułów mistrzyni USA, zwycięstwo w Orange Bowl) już we wrześniu 1970 na turnieju w Charlotte pokonała czołową tenisistkę francuską Françoise Durr (tracąc zaledwie jednego gema), a później w półfinale Smith Court, która dopiero co świętowała wygranie Wielkiego Szlema. Rok później Evert była najmłodszą półfinalistką US Open (wynik ten później poprawiały Pam Shriver, Tracy Austin i Andrea Jaeger) i awansowała do czołowej dziesiątki na świecie. Debiutowała w reprezentacji w Pucharze Wightman. W 1974 odniosła pierwsze zwycięstwo turniejowe; przegrała w finale Australian Open z Evonne Goolagong, ale wiosną tego samego roku wygrała mistrzostwa Włoch w Rzymie, a później wielkoszlemowy French Open. Wygrała także po raz pierwszy Wimbledon.

Od 1974 była klasyfikowana na pierwszym miejscu na świecie, nieprzerwanie do 1977, ponownie w 1980. W kolejnych latach zdobywała kolejne tytuły wielkoszlemowe (łącznie 18, w tym rekordowe siedem triumfów na kortach im. Rolanda Garrosa), 16-krotnie przegrywała w finałach. Wliczając również turnieje niższej rangi, odniosła 154 zwycięstwa turniejowe w grze pojedynczej (więcej ma jedynie Navrátilová). Ze względu na defensywny styl gry rzadziej udzielała się w deblu, ale także w grze podwójnej zwyciężyła w 33 turniejach, w tym trzech wielkoszlemowych (w parze z Morozową i Navrátilovą). Przyczyniła się ośmiokrotnie do zdobycia przez Amerykanki Pucharu Federacji, m.in. w 1989.

Na korcie uważana za perfekcjonistkę, w przypadku niepowodzeń potrafiła zrobić kilkumiesięczną przerwę w startach, by powrócić na szczyt. Miało to miejsce w 1980, kiedy przegrywała regularnie z młodą Tracy Austin; po przerwie wygrała między innymi French Open, US Open, zdobyła Puchar Federacji oraz była w finale Wimbledonu, a także odzyskała czołowe miejsce w rankingu.

Karierę kontynuowała do września 1989. Pod koniec kariery wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Seulu (1988), ale medalu tam nie zdobyła. Starty na światowych kortach zakończyła porażką w ćwierćfinale US Open z rodaczką Ziną Garrison.

„…Chris Evart spotkałem i fotografowałem 3 maja 1990 r. w Nowym Jorku. Muszę powiedzieć, że dla mnie po „cywilnemu” czyli nie w kostiumie na korcie, bardziej wyglądała jak modelka, a nie tenisistka…” – Czesław Czapliński.

  W 1995 uhonorowana została miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. Otrzymała również szereg tytułów „sportowca roku”.

Jej pierwszym mężem był brytyjski tenisista John Lloyd. Zaręczyny ogłosili w dwudzieste czwarte urodziny Evert, a pobrali się 17 kwietnia 1979. Małżeństwo zakończyło się rozwodem, ale w czasie kariery przyniosło Chris Evert sporo popularności na Wimbledonie – widownia traktowała ją niemal jak rodaczkę. O ile ślub nie przeszkodził karierze Amerykanki, to dla Lloyda okazał się niemal końcem kariery sportowej; jako „mąż słynnej Evert” przestał odnosić sukcesy. Po rozwodzie Chris Evert wyszła za mąż za dwukrotnego olimpijczyka, narciarza alpejczyka Andy’ego Milla (1988), z którym ma troje dzieci. Na sportowej emeryturze zajmuje się m.in. komentowaniem tenisa w telewizji. Z dużo mniejszymi sukcesami w tenisa grała również jej młodsza siostra Jeanne.

13 listopada 2006 rozpoczęła się procedura rozwodowa Chris z Andym. Para otrzymała rozwód 4 grudnia tego samego roku.

14 grudnia 2007 ogłosiła swoje zaręczyny ze słynnym golfistą, Gregiem Normanem. Ślub odbył się 28 czerwca 2008 roku na Bahamach. Małżeństwo zakończyło się rozwodem 8 grudnia 2009 roku.

„…Jeśli potrafisz reagować tak samo na zwycięstwo i porażkę, to ogromne osiągnięcie. Ta cecha jest ważna, ponieważ zostaje z tobą na całe życie, a po zakończeniu kariery tenisowej czeka cię życie znacznie dłuższe niż sama kariera sportowa…” – Chris Evart.

PORTRAIT with HISTORY Chris Evert

“…To be a tennis champion, you have to be inflexible. You have to be stubborn. You have to be arrogant. You have to be selfish and self-absorbed. Kind of tunnel vision almost…” – Chris Evart.

Chris Evert, born Christine Marie Evert, known as Chris Evert-Lloyd from 1979 to 1987 (born December 21, 1954, in Fort Lauderdale), is an American tennis player, winner of 18 Grand Slam singles titles and three doubles titles, former world No. 1 in the WTA rankings, and the player with the highest winning percentage in official matches in history (90%). She is regarded as one of the three greatest female tennis players of the 20th century, alongside Steffi Graf and Martina Navrátilová.

She is considered a pioneer of the two-handed backhand in women’s tennis. Many experts called her “the Borg in a skirt”; like the Swedish player, she based her game on baseline play, consistency, and precise passing shots. Because offensive, net-rushing play was more popular early in her career, her style was often joked about: “Did the city council in Fort Lauderdale pass a law forbidding players from going to the net under severe penalty?” In response, her father (and coach) said that although Chris “plays defensively, she does it perfectly.”

Evert’s career developed from an early age. After successful junior performances (several U.S. junior titles and a win at the Orange Bowl), in September 1970 she defeated top French player Françoise Dürr at a tournament in Charlotte (losing only one game), and later beat Margaret Smith Court in the semifinals, who had just completed a Grand Slam. The following year, Evert became the youngest semifinalist at the US Open (a record later surpassed by Pam Shriver, Tracy Austin, and Andrea Jaeger) and entered the world top ten. She also debuted for the national team in the Wightman Cup.

In 1974 she won her first tournament title. Although she lost in the Australian Open final to Evonne Goolagong, that same spring she won the Italian Championships in Rome and then her first Grand Slam title at the French Open. She also won Wimbledon for the first time.

From 1974 she was ranked world No. 1 continuously until 1977, and again in 1980. In the following years she won more Grand Slam titles (18 in total, including a record seven victories at Roland Garros), and was runner-up 16 times. Including lower-tier tournaments, she won 154 singles titles (only Navrátilová has more). Due to her defensive playing style, she competed less frequently in doubles, but still won 33 doubles titles, including three Grand Slams (partnering with Olga Morozova and Navrátilová). She also contributed eight times to the United States winning the Federation Cup, including in 1989.

On court, she was considered a perfectionist. After setbacks, she was known to take breaks lasting several months before returning to the top. This happened in 1980, when she was regularly losing to the young Tracy Austin; after a break, she returned to win, among others, the French Open and US Open, as well as the Federation Cup, and reached the Wimbledon final, regaining the world No. 1 ranking.

She continued her career until September 1989. Toward the end, she competed at the 1988 Seoul Olympic Games but did not win a medal. She ended her professional career with a quarterfinal loss at the US Open to fellow American Zina Garrison.

“...I met and photographed Chris Evert on May 3, 1990, in New York. I must say that in everyday clothes—off the court—she looked more like a model than a tennis player…” – Czesław Czapliński.

In 1995, she was inducted into the International Tennis Hall of Fame. She also received numerous “Athlete of the Year” awards.

Her first husband was British tennis player John Lloyd. They announced their engagement on her 24th birthday and married on April 17, 1979. The marriage ended in divorce, but during her career it brought her considerable popularity at Wimbledon—fans treated her almost like a native. While marriage did not hinder her career, it nearly ended Lloyd’s; as “Evert’s husband,” his success declined. After their divorce, Evert married two-time Olympian and alpine skier Andy Mill in 1988, with whom she has three children. In retirement, she has worked as a tennis commentator on television. Her younger sister Jeanne also played tennis, though with much less success.

On November 13, 2006, divorce proceedings between Chris and Andy began. The divorce was finalized on December 4 of the same year.

On December 14, 2007, she announced her engagement to famous golfer Greg Norman. They married on June 28, 2008, in the Bahamas. The marriage ended in divorce on December 8, 2009.

“…If you can react the same way to winning and losing, that's a big accomplishment. That quality is important because it stays with you the rest of your life, and there's going to be a life after tennis that's a lot longer than your tennis life…” – Chris Evart.