PORTRET z HISTORIĄ Lawrence Taylor

Lawrence Julius Taylor (ur. 4 lutego 1959), nazywany „L.T.”, jest amerykańskim byłym zawodowym linebackerem futbolu amerykańskiego, który przez 13 sezonów grał w National Football League (NFL) w barwach New York Giants. Jest powszechnie uznawany za najlepszego defensywnego zawodnika wszech czasów – a przez niektórych także za najlepszego futbolistę w historii.

Po karierze All-American na University of North Carolina at Chapel Hill (1978–1981) Taylor został wybrany przez Giants z drugim numerem w drafcie NFL w 1981 roku. Choć wybór ten budził kontrowersje z powodu żądań kontraktowych Taylora, obie strony szybko rozwiązały spór. W 1981 roku został uznany zarówno Debiutantem Roku w obronie (NFL Defensive Rookie of the Year), jak i jedynym zawodnikiem w historii, który zdobył nagrodę AP NFL Defensive Player of the Year w swoim debiutanckim sezonie. W latach 80. i na początku lat 90. Taylor był niezwykle destrukcyjną siłą na pozycji zewnętrznego linebackera i przypisuje mu się zmianę planów defensywnych, schematów pass rushu, sposobów blokowania przez linię ofensywną oraz formacji ofensywnych w NFL. Osiągał dwucyfrową liczbę sacków w każdym sezonie od 1984 do 1990, w tym rekord kariery – 20,5 – w 1986 roku. Zdobył również rekordowe trzy nagrody AP NFL Defensive Player of the Year (później wyrównane przez J. J. Watta i Aarona Donalda) oraz został wybrany Najbardziej Wartościowym Zawodnikiem (MVP) ligi za sezon 1986. On oraz Alan Page (1971) są jedynymi defensywnymi zawodnikami w historii ligi, którzy otrzymali tę nagrodę. Taylor został wybrany do pierwszej drużyny All-Pro w ośmiu ze swoich pierwszych dziesięciu sezonów, a w pozostałych dwóch do drugiej drużyny All-Pro. Był kluczowym członkiem obrony Giants, nazywanej „Big Blue Wrecking Crew”, która poprowadziła Nowy Jork do zwycięstw w Super Bowl XXI i XXV. W latach 80. Taylor, Carl Banks, Gary Reasons, Brad Van Pelt, Brian Kelley, Pepper Johnson oraz członek Galerii Sław Harry Carson sprawili, że korpus linebackerów Giants zyskał reputację jednego z najlepszych w NFL oraz przydomek „Crunch Bunch”.

Taylor prowadził kontrowersyjny styl życia zarówno w trakcie kariery, jak i po jej zakończeniu. Znany był ze swojej agresywnej postawy na boisku i w jednym przypadku nieumyślnie spowodował złożone złamanie prawej nogi rozgrywającego Joe Theismanna. Przyznał się do używania narkotyków, takich jak kokaina, już w swoim drugim roku w NFL i w 1988 roku został zawieszony przez ligę na 30 dni za niezaliczenie testów antydopingowych. Jego uzależnienie nasiliło się po zakończeniu kariery, a trzykrotnie trafił do więzienia za próbę posiadania narkotyków. W latach 1998–2009 Taylor twierdził, że prowadził trzeźwe, wolne od narkotyków życie. Po zakończeniu kariery pracował jako komentator sportowy i próbował swoich sił jako aktor. Jego życie prywatne znalazło się w centrum uwagi opinii publicznej w 2010 roku, gdy został aresztowany za ustawowy gwałt na 16-letniej dziewczynie. Po przyznaniu się do winy w sprawie o wykroczenia seksualne i korzystanie z usług prostytutki Taylor został zarejestrowany jako przestępca seksualny o niskim ryzyku.

Taylor był pierwszym z trzech synów Clarence’a i Iris Taylorów, urodzonym w Williamsburg w stanie Wirginia. Jego ojciec pracował jako dyspozytor w stoczni w Newport News, a matka była nauczycielką. W rodzinie nazywano go Lonnie i był niesfornym dzieckiem. Jego matka wspominała: „Był trudnym dzieckiem. Gdy dwaj pozostali chłopcy prosili o pozwolenie, Lonnie po prostu coś robił, a kiedy się o tym dowiadywałeś, opowiadał długą historię.” W młodości Taylor koncentrował się na baseballu, grając na pozycji catchera, a futbol zaczął uprawiać dopiero stosunkowo późno, w wieku piętnastu lat. Nie grał w zorganizowanej szkolnej drużynie futbolowej aż do następnego roku (jedenasta klasa) i nie był szczególnie rozchwytywany przez uczelnie po ukończeniu szkoły średniej.

Po ukończeniu Lafayette High School w 1977 roku Taylor rozpoczął studia na University of North Carolina at Chapel Hill, gdzie był kapitanem drużyny i nosił numer 98. Początkowo rekrutowany jako zawodnik linii defensywnej, jako freshman grał niewiele na tej pozycji, występując głównie w zespołach specjalnych. W sezonie naznaczonym kontuzjami jako sophomore grał głównie jako defensywny liniowy, zanim w 1979 roku przeszedł na pozycję linebackera.

Jako junior zanotował 95 tackli (80 samodzielnych), pięć sacków, siedem wymuszonych fumble oraz jedno przechwycenie. W swoim ostatnim sezonie w 1980 roku Taylor ustanowił kilka rekordów drużynowych, w tym wciąż aktualny wynik 16 sacków, i zakończył sezon z 22 stratami jardów wymuszonymi w akcjach defensywnych (tackles for loss). W tym samym roku został uznany jednogłośnie za All-American pierwszej drużyny oraz wybrany Zawodnikiem Roku Konferencji Atlantic Coast, jako jeden z czterech defensywnych graczy, którzy kiedykolwiek zdobyli tę nagrodę. Był także półfinalistą Lombardi Award.

Sztab trenerski podziwiał intensywny, brawurowy styl gry Taylora. „Jako freshman grający w zespołach specjalnych potrafił wyskoczyć na sześć lub siedem stóp w powietrze, by zablokować punt, a potem lądował na karku” – powiedział asystent trenera North Carolina, Bobby Cale. „Był brawurowy, po prostu brawurowy.” UNC później zastrzegło numer koszulki Taylora.

W drafcie NFL w 1981 roku Taylor został wybrany przez New York Giants w pierwszej rundzie z drugim numerem. W ankiecie przeprowadzonej wśród menedżerów generalnych NFL przed draftem aż 26 z 28 stwierdziło, że mając pierwszy wybór, wybraliby Taylora. Jednym z dwóch, którzy deklarowali, że by go nie wybrali, był Bum Phillips, świeżo zatrudniony jako trener i menedżer generalny New Orleans Saints. Los chciał, że to właśnie Saints dysponowali pierwszym wyborem w drafcie. Menedżer generalny Giants, George Young, przewidywał przed draftem, że Taylor będzie lepszy od legend NFL, takich jak Dick Butkus: „Taylor to najlepszy linebacker uczelniany, jakiego kiedykolwiek widziałem. Oczywiście widziałem grę Dicka Butkusa. Nie mam co do Taylora żadnych wątpliwości. Jest większy i silniejszy niż Butkus. W blitzach jest niszczycielski.”

W dniu draftu Phillips dotrzymał obietnicy i nie wybrał Taylora, a Saints zamiast niego wybrali z pierwszym numerem zdobywcę Heisman Trophy, halfbacka George’a Rogersa, pozostawiając Giants decyzję, czy wybrać Taylora. Ku głośnemu aplauzowi publiczności obecnej na drafcie (który odbywał się w Nowym Jorku), Giants zdecydowali się na jego wybór. Prywatnie Taylor miał jednak wątpliwości co do gry w Nowym Jorku, ponieważ liczył, że zostanie wybrany przez Dallas Cowboys, a wycieczka po Giants Stadium, na którą został zabrany po drafcie, nie zrobiła na nim wrażenia. Publicznie jednak wyrażał entuzjazm z powodu możliwości gry w tym mieście. Zmienił nastawienie po drafcie, gdy Harry Carson skontaktował się z nim, a Taylor przyznał, że „porozmawiał z kilkoma zawodnikami i trenerami” i „wyjaśnił sobie pewne sprawy”. Jednym z czynników, które Giants brali pod uwagę przy wyborze Taylora, była jego dobra reputacja. „Był najczystszym zawodnikiem w drafcie. Mam na myśli to, że nie było na niego żadnych zarzutów” — powiedział trener główny Ray Perkins. „Ogromny potencjał jako linebacker, świetny młody człowiek, bez kontuzji.” Taylor wybrał numer 56, ponieważ był fanem linebackera Cowboys, Thomasa Hendersona. Jak się później okazało, Taylor miał dłuższą i bardziej udaną karierę niż Rogers, który zanotował kilka sezonów z ponad 1000 jardów biegiem i wystąpił w dwóch Pro Bowl, ale był podatny na kontuzje i został zmuszony do zakończenia kariery już po siedmiu sezonach w 1987 roku.

Talent Taylora był widoczny od początku obozu treningowego. Z ośrodka treningowego Giants napływały relacje o wyczynach nowego fenomenu. Koledzy z drużyny zaczęli nazywać go Supermanem i żartowali, że jego szafkę należałoby zastąpić budką telefoniczną. Rozgrywający drużyny, Phil Simms, powiedział: „W pass rushu jest jak zwierzę. Albo cię obiegnie, albo przebiegnie przez ciebie. Dzięki swojej szybkości osiąga pełną prędkość po dwóch krokach.” Taylor zadebiutował w meczu przedsezonowym NFL 8 sierpnia 1981 roku, notując 2 sacki w zwycięstwie Giants 23–7 nad Chicago Bears. Jeszcze przed rozpoczęciem sezonu wieści o Taylorze rozeszły się po całej lidze. Wiele lat po meczu sparingowym przeciwko niemu rozgrywający Pittsburgh Steelers, Terry Bradshaw, wspominał: „Prawie mnie zabił, ciągle powtarzałem: ‘Kim jest ten gość?’ Wciąż nadbiegał z mojej martwej strony i dosłownie rozbijał mi żebra.”

Taylor rozwinął relację opisywaną jako „miłość i nienawiść” z Billem Parcells’em, koordynatorem defensywy Giants w momencie jego wyboru w drafcie, a później ich trenerem głównym. Parcells często ostro traktował zawodników, aby zmotywować ich do lepszej gry. Taylor nie cenił tego podejścia i na początku powiedział Parcellsowi: „Mam tego dość. Albo mnie zwolnij, albo wymień, ale przestań się mnie czepiać.” Parcells jednak nadal go naciskał, choć prywatnie powiedział kilku weteranom: „Lubię tego LT. Ten skurczybyk ma w sobie zadziorność.”

Taylor zadebiutował w sezonie zasadniczym NFL 6 września 1981 roku w przegranym 24–10 meczu z Philadelphia Eagles. Poza karą za spóźnione uderzenie w biegacza Eagles, Perry’ego Harringtona, rozegrał raczej przeciętne spotkanie. W meczu przeciwko St. Louis Cardinals później w sezonie Taylor ruszył do ataku na rozgrywającego i zaliczył sack, mimo że miał cofnąć się do krycia. Gdy Parcells powiedział mu, że nie było to jego zadanie w tej akcji i że nie było to zapisane w schemacie zagrywki, Taylor odpowiedział: „To w takim razie powinniśmy dodać to w poniedziałek do playbooka, bo ta zagrywka jest świetna.” W 1981 roku zanotował 9,5 sacka, a jego sezon debiutancki uznawany jest za jeden z najlepszych w historii NFL. Został wybrany Defensywnym Debiutantem Roku NFL oraz Defensywnym Zawodnikiem Roku. Pojawienie się Taylora pomogło obronie Giants zmniejszyć liczbę straconych punktów z 425 w 1980 roku do 257 w 1981. Drużyna zakończyła sezon z bilansem 9–7, o pięć zwycięstw lepszym niż rok wcześniej, i awansowała do rundy dywizyjnej play-offów NFL, gdzie przegrała 38–24 z późniejszym mistrzem Super Bowl, San Francisco 49ers. Zwycięstwo San Francisco było częściowo efektem nowej taktyki zastosowanej przez trenera Billa Walsha, mającej spowolnić Taylora. Walsh wyznaczył guarda Johna Ayersa, najlepszego blokującego w drużynie, do jego krycia i choć Taylor i tak zanotował sacka oraz trzy tacklowania, nie był tak skuteczny jak zwykle. W przeciwieństwie do sukcesów na boisku, Taylor już wtedy zyskiwał reputację lekkomyślnego poza nim; po tym jak omal nie zginął w trakcie sezonu w wypadku samochodowym spowodowanym nadmierną prędkością, George Young powiedział trenerowi przygotowania fizycznego drużyny, że zdziwiłby się, gdyby linebacker dożył 30 lat, a Giants ubezpieczyli życie Taylora na 2 miliony dolarów.

Sezon NFL 1982, skrócony do dziewięciu meczów sezonu zasadniczego z powodu strajku zawodników, przyniósł jedną z najbardziej pamiętnych akcji w karierze Taylora. W transmitowanym w całym kraju meczu w Święto Dziękczynienia przeciwko Detroit Lions, przy remisie 6–6 na początku czwartej kwarty, Lions przedarli się głęboko na terytorium Nowego Jorku. Rozgrywający Gary Danielson cofnął się do podania i posłał piłkę w lewą stronę w kierunku linii bocznej. Taylor wbiegł przed zamierzonego odbiorcę, przechwycił podanie i pobiegł z piłką 97 jardów na przyłożenie. Akcja ta była przykładem niezwykłego – nawet jak na linebackera – połączenia siły i szybkości Taylora. Ponownie został wybrany Defensywnym Zawodnikiem Roku.

Po sezonie 1982 Perkins został trenerem głównym University of Alabama, a Giants zatrudnili Parcells’a jako jego następcę. W kolejnych latach ta zmiana okazała się kluczowa dla Giants i Taylora. Przed sezonem 1983 Taylor wstrzymał się z udziałem w obozie treningowym (holdout), który trwał trzy tygodnie i zakończył się jego powrotem do drużyny na starych warunkach kontraktu, gdy do końca okresu przygotowawczego pozostały trzy mecze.

Choć w 1983 roku Taylor zanotował dziewięć sacków i trzeci sezon z rzędu został wybrany do drużyny All-Pro, Giants przeżywali trudności. Zespół zakończył rozgrywki bilansem 3–12–1, a Parcells spotkał się z ostrą krytyką kibiców i mediów. Z powodu kontuzji Carsona Taylor musiał przez część sezonu grać jako linebacker wewnętrzny, co ograniczało jego możliwości w pass rushu. Mimo tej zmiany został wybrany do pierwszej drużyny All-Pro, zarówno jako linebacker zewnętrzny, jak i wewnętrzny, stając się pierwszym zawodnikiem w historii NFL wybranym do pierwszej drużyny All-Pro na dwóch różnych pozycjach w tym samym roku. Sfrustrowany porażkami Taylor zaczął sprawiać problemy – spóźniał się na spotkania i nie uczestniczył w ćwiczeniach kondycyjnych. Po sezonie stał się obiektem rywalizacji między Giants a New Jersey Generals z ligi USFL. 14 grudnia 1983 roku właściciel Generals, Donald Trump, udzielił mu nieoprocentowanej pożyczki w wysokości 1 miliona dolarów na 25 lat, pod warunkiem, że w 1988 roku rozpocznie grę w USFL. Taylor szybko pożałował tej decyzji i niecały miesiąc później próbował się z niej wycofać. Jego agent negocjował osobiście z Trumpem, a następnie z Giants, co doprowadziło do porozumienia umożliwiającego Taylorowi pozostanie w Nowym Jorku. Otrzymał sześcioletni pakiet o wartości 6,55 miliona dolarów, obejmujący również milionową, nieoprocentowaną pożyczkę. Efekty negocjacji były trojakie: 1) Taylor zwrócił Trumpowi 1 milion dolarów, 2) Giants wypłacili Trumpowi 750 000 dolarów w ciągu kolejnych pięciu sezonów oraz 3) Giants podpisali z Taylorem nowy sześcioletni kontrakt wart 6,2 miliona dolarów.

Bilans Giants poprawił się do 9–7 w 1984 roku, a Taylor zanotował czwarty sezon All-Pro. Rozpoczął go znakomicie, notując cztery sacki w jednym z wrześniowych meczów. W play-offach Giants pokonali Los Angeles Rams 16–13, lecz przegrali 21–10 z późniejszym mistrzem, 49ers.

W przeciwieństwie do poprzedniego roku Giants przystępowali do sezonu 1985 z optymizmem po udanych rozgrywkach 1984 i bilansie 5–0 w preseasonie. Zakończyli sezon wynikiem 10–6, a Taylor był liderem obrony, która z 68 sackami przewodziła całej NFL; sam zanotował 13. Jedna z najbardziej pamiętnych akcji jego kariery miała miejsce w tym sezonie. W meczu Monday Night Football przeciwko Redskins sack Taylora na rozgrywającym Joe Theismannie nieumyślnie spowodował złożone złamanie jego prawej nogi. Po akcji wstrząśnięty Taylor krzyczał, wzywając medyków do Theismanna. Choć ten sack zakończył karierę Theismanna, nigdy nie obwiniał on Taylora za tę kontuzję. Taylor twierdzi, że nigdy nie oglądał nagrania tej akcji i nie chce tego robić. W pierwszej rundzie play-offów Giants pokonali obrońców tytułu, 49ers, 17–3, lecz w drugiej rundzie przegrali 21–0 z późniejszym mistrzem, Chicago Bears.

W 1986 roku Taylor rozegrał jeden z najbardziej udanych sezonów defensywnego zawodnika w historii NFL. Zanotował prowadzące w lidze 20,5 sacka i został jednym z zaledwie dwóch defensywnych graczy, którzy zdobyli nagrodę MVP NFL, a jedynym wybranym jednogłośnie. Po raz trzeci otrzymał również tytuł Defensywnego Zawodnika Roku. Giants zakończyli sezon bilansem 14–2 i w play-offach NFC pokonali łącznie San Francisco i Washington różnicą punktów 66–3. W tygodniu poprzedzającym Super Bowl XXI Taylor sam znalazł się na okładce Sports Illustrated, a magazyn ostrzegał Denver Broncos przed jego grą. W Super Bowl XXI Giants przezwyciężyli powolny początek i pokonali Denver 39–20. Taylor wykonał kluczowy zatrzymujący tackle przy linii bramkowej w pierwszej połowie, powstrzymując rozgrywającego Broncos Johna Elwaya podczas wyjścia z kieszeni po rolloucie.

Dzięki zwycięstwu w Super Bowl Taylor zakończył niezwykle udany początek swojej kariery. Po sześciu latach zdobył nagrodę NFL Defensive Rookie of the Year (1981), trzy razy rekordowo został wybrany NFL Defensive Player of the Year (1981, 1982, 1986), sześciokrotnie znalazł się w pierwszej drużynie All-Pro, jako pierwszy defensywny zawodnik w historii NFL został jednogłośnie wybrany MVP ligi (1986) i poprowadził swoją drużynę do mistrzostwa (1986). Po wygranej, zamiast euforii, Taylor czuł jednak rozczarowanie. Sam powiedział:

„Kiedy Super Bowl się skończył... Wszyscy byli tak podekscytowani, ale wtedy ja poczułem się wypalony. Wygrałem wszystkie nagrody, miałem najlepszy sezon, w końcu zdobyłem Super Bowl. Byłem na szczycie świata, prawda? Więc co dalej? Nic. Ekscytacja polega na dążeniu do szczytu. Codziennie napięcie rośnie i rośnie, aż w końcu jesteś na górze, a mecz się kończy... I potem nic.”

Giants mieli przed sobą obiecującą przyszłość po mistrzowskim sezonie 1986, będąc jedną z młodszych drużyn ligi. Jednak w następnym sezonie spisali się słabo, notując bilans 6–9 w skróconym strajkiem sezonie 1987. Taylor wywołał napięcia w szatni, kiedy złamał linię strajku po wczesnych niepowodzeniach zespołu, tłumacząc decyzję słowami: „Giants przegrywają. A ja tracę 60 000 dolarów tygodniowo.” Zakończył sezon jako lider zespołu w sackach z 12 w 12 rozegranych meczach, ale opuścił jedno spotkanie z powodu kontuzji ścięgna udowego, przerywając serię 106 kolejnych meczów.

„…Spotkałem i fotografowałem Lawrence Taylor 24 marca 1987 r. w Nowym Jorku. Był to sezon niezbyt dobry dla niego, gdyż jego drużyna Giants przegrywała, a on jak to powiedział tracił pieniądze…” – Czesław Czapliński.

Giants próbowali powrócić do mistrzowskiej formy w 1988 roku, lecz początek sezonu został naznaczony kontrowersją wokół Taylora. Wykryto u niego obecność kokainy, co skutkowało 30-dniowym zawieszeniem przez ligę – była to jego druga wpadka w ramach polityki NFL dotyczącej nadużywania substancji. Pierwszy wynik z 1987 roku był utrzymany w tajemnicy. Taylor został odizolowany od mediów i we wrześniu zgłosił się na rehabilitację. Jego ekstremalny styl życia stawał się coraz większym problemem dla kibiców i władz klubu, zwłaszcza w kontekście kariery utalentowanych zawodników, takich jak Hollywood Henderson, których narkotykowe problemy zniszczyły kariery. Giants w meczach bez Taylora zanotowali bilans 2–2. Po powrocie Taylor zdominował zespół w sackach, notując 15,5 w 12 meczach. Sezon zawierał także jedne z najbardziej pamiętnych momentów jego kariery. W kluczowym meczu końcówki sezonu z playoffowymi stawkami przeciwko New Orleans Saints Taylor grał mimo naderwanego mięśnia piersiowego, notując siedem tackli, trzy sacki i dwa wymuszone fumble. Jego obecność była kluczowa, gdy ofensywa Giants miała problemy z prowadzeniem akcji i była zdominowana w czasie posiadania piłki. Kamery telewizyjne wielokrotnie pokazywały go na linii bocznej w skrajnych bólach, otoczonego personelem Giants. Taylor już wtedy zyskał reputację zawodnika grającego mimo kontuzji; w meczu 1983 przeciwko Eagles sztab szkoleniowy musiał ukryć jego hełm, by nie wrócił na boisko. Jego ramię było tak kontuzjowane, że musiał nosić szelki stabilizujące. Giants wygrali 13–12, a Parcells później nazwał występ Taylora „najlepszym meczem, jaki kiedykolwiek widziałem.” Mimo to Giants w 1988 roku minimalnie nie awansowali do play-offów, notując 10–6, przegrywając w dogrywkach z Eagles w dywizji i Rams o dziką kartę.

W 1989 roku Taylor zanotował 15 sacków. Był zmuszony grać w końcowej części sezonu ze złamaną piszczelą, której doznał w 34–24 przegranej z 49ers w 12. tygodniu, co spowodowało opuszczenie przez niego drugich połówek kilku meczów. Pomimo problemów poza boiskiem, Taylor pozostawał popularny wśród kolegów i został wybrany współkapitanem defensywy wraz z Carlem Banksem. Obaj zajęli miejsce kapitana defensywy po przejściu na emeryturę Harry’ego Carsona. Emerytura dziewięciokrotnego Pro Bowlera Carsona zakończyła legendarny korpus linebackerów Giants – Carson, Reasons, Banks i Taylor – który prowadził defensywę zespołu, nazywaną „Big Blue Wrecking Crew” w latach 80. Giants zakończyli sezon bilansem 12–4 i awansowali do play-offów. W emocjonującym, do ostatnich sekund meczu, Rams wyeliminowali Giants 19–13 w pierwszej rundzie, mimo dwóch sacków i jednego wymuszonego fumble Taylora.

Przed sezonem 1990 Taylor wstrzymał się z obozem treningowym, domagając się nowego kontraktu z pensją 2 miliony dolarów rocznie. Negocjacje przeciągały się do września, a w miarę zbliżania się sezonu Taylor był karany grzywną 2 500 dolarów dziennie. Podpisał trzyletni kontrakt wart 5 milionów dolarów – co czyniło go najlepiej opłacanym defensywnym zawodnikiem w lidze – zaledwie cztery dni przed pierwszym meczem sezonu przeciwko Philadelphia Eagles. Mimo opuszczenia obozu treningowego i preseasonu, Taylor zanotował trzy sacki i wymuszone fumble w meczu z Eagles. Sezon zakończył z 10,5 sacka i zdobył dziesiąty Pro Bowl z rzędu, choć był to pierwszy sezon w jego karierze, gdy nie został wybrany do pierwszej drużyny All-Pro. Giants rozpoczęli sezon od bilansu 10–0 i zakończyli z rekordem 13–3. W play-offach Giants pokonali Bears 31–3 i zmierzyli się w meczu o mistrzostwo NFC z rywalem, 49ers. Giants wygrali 15–13, gdy Taylor pokonał dwa kolejne bloki tight enda 49ers Brenta Jonesa i fullbacka Toma Rathmana, aby dostać się do ofensywnego tyłu 49ers i odzyskać kluczowe fumble Rogera Craiga wymuszone przez nose tackle’a Erika Howarda, co pozwoliło Mattowi Barlowi zdobyć zwycięski field goal. W Super Bowl XXV Giants pokonali Buffalo Bills 20–19 w jednym z najbardziej emocjonujących Super Bowl w historii, po tym jak Scott Norwood z Buffalo spudłował potencjalnie zwycięski field goal w końcowych sekundach meczu.

Po sezonie 1990 Parcells, z którym Taylor związał się bardzo blisko, przeszedł na emeryturę, a drużynę przejął Ray Handley. To oznaczało gwałtowny spadek formy Taylora. Był to pierwszy sezon w jego karierze, w którym nie został wybrany do Pro Bowl, po tym jak ustanowił rekord, trafiając do tego grona w pierwszych dziesięciu latach kariery. Taylor zakończył sezon z 7 sackami w 14 meczach, a defensywa Giants, choć nadal solidna, nie była już jedną z najlepszych jednostek w lidze.

Taylor odbudował formę na początku tego, co wielu uważało za jego ostatni sezon w 1992 roku. Po prawie dziewięciu meczach był na dobrej drodze do zdobycia 10 sacków, a Giants mieli bilans 5–4. Jednak zerwanie ścięgna Achillesa w meczu 8 listopada 1992 roku przeciwko Green Bay wykluczyło go z gry na ostatnie siedem spotkań, w których drużyna zanotowała bilans 1–6. Przed kontuzją Taylor opuścił jedynie cztery mecze z powodu urazów w swojej 12-letniej karierze. W całym sezonie 1992 i nadchodzącej przerwie międzysezonowej Taylor nie był zdecydowany co do swojej przyszłości, raz sugerując, że może przejść na emeryturę, a później dając do zrozumienia, że chciałby dłuższego kontraktu.

Taylor powrócił na sezon 1993, zachęcony możliwością gry pod nowym trenerem (Dan Reeves) i zdeterminowany, by nie kończyć kariery z powodu kontuzji. Giants mieli w 1993 roku udany sezon, kończąc go bilansem 11–5 i walcząc o najwyższe rozstawienie w playoffach NFC. Taylor zakończył sezon z 6 sackami, a defensywa Giants była najlepsza w lidze pod względem najmniejszej liczby straconych punktów. W pierwszej rundzie playoffów pokonali Minnesota Vikings 17–10. Następnego tygodnia, 15 stycznia 1994 roku, w swoim ostatnim meczu Taylor i Giants zostali pokonani 44–3 przez San Francisco 49ers. Pod koniec meczu kamery telewizyjne uchwyciły płaczącego Taylora. Na konferencji prasowej po meczu ogłosił zakończenie kariery: „Myślę, że nadszedł czas, żebym przeszedł na emeryturę. Zrobiłem wszystko, co mogłem. Byłem w Super Bowl. Byłem w playoffach. Dokonałem rzeczy, których inni wcześniej nie byli w stanie w tym sporcie. Po 13 latach czas odejść.”

Taylor zakończył karierę z dorobkiem 1 089 tackli, 132,5 sacka (plus 9,5 zaliczonego w debiutanckim sezonie przed oficjalnym uznaniem statystyki), dziewięciu przechwytów, 134 jardów zwrotu, dwóch przyłożeń, 33 wymuszonych fumble (56 zweryfikowanych na wideo), 11 odzyskanych fumble i 34 jardów powrotu po fumble.

Dziedzictwo„Przybył do NFL jak wysłannik z innej planety.” — Paul Zimmerman, dziennikarz sportowy

„Lawrence Taylor defensywnie wywarł taki wpływ, jak żaden inny zawodnik, którego widziałem. Zmienił sposób gry obronnej, sposób wykonywania pass-rushu, grę linebackerów i sposób blokowania linebackerów przez ofensywę.” — John Madden

Taylor jest uważany za jednego z najlepszych zawodników w historii NFL i przez niektóre media, dziennikarzy, byłych graczy i trenerów oceniany jako najlepszy defensywny gracz w historii ligi. Był także opisywany jako jeden z najbardziej „budzących respekt” i „przerażających” zawodników w historii NFL. Eksplodująca szybkość i siła Taylora przyczyniły się do zmiany pozycji zewnętrznego linebackera – z roli „czytaj i reaguj” na agresywną, ofensywną grę.

„Zawsze śmieszą mnie ludzie, którzy mówią: ‘Ten zawodnik był jak tamten.’ Nie, nie ma drugiego Lawrence’a Taylora. Dla mnie on jest standardem, według którego wszystko się mierzy.” — Joe Theismann

Trener Washington Redskins, Joe Gibbs, opracował ofensywę z dwoma tight endami oraz pozycję H-back, aby uniemożliwić Taylorowi swobodne wpadanie w pole ofensywy. „Musieliśmy w jakiś sposób opracować specjalny plan gry tylko na Lawrence’a Taylora. W lidze nie robiło się tego zbyt często, ale on był jedną osobą, od której nauczyliśmy się tej lekcji w trudny sposób. Przegrywaliśmy mecze.” Jego umiejętności zmieniły sposób, w jaki trenerzy ofensywy blokowali linebackerów. Pod koniec lat 70. i na początku 80., blitzującego linebackera przejmował running back. Jednak ci zawodnicy nie mogli się mierzyć z Taylorem. Taktyka zastosowana przez trenera San Francisco 49ers, Billa Walsha, w play-offach 1982 roku, polegająca na użyciu ofensywnego guarda do blokowania Taylora, została skopiowana w całej lidze. Jednak pozostawiała dziurę w ochronie podania, którą mógł wykorzystać blitzujący linebacker środkowy. Później Walsh i inni trenerzy zaczęli używać ofensywnych tackle do blokowania Taylora. Wkrótce stało się powszechne, że linemen ofensywni przejmowali blitzujących linebackerów. Oprócz zmian w schematach ofensywy, które Taylor wywołał, wprowadził również nowe techniki defensywne, takie jak wybijanie piłki z rąk rozgrywającego (aby potencjalnie wymusić bardziej wartościowy turnover), zamiast jedynie tackle’owania go dla straty jardów. To pokazywało strategię stawiającą zespół na pierwszym miejscu, która zmniejszała liczbę sacków Taylora, a jednocześnie zwiększała szanse na sukces Giants.

„Dla mnie, choć wydaje się to szalone, istnieje prawdziwy związek między dzikim, lekkomyślnym zachowaniem poza boiskiem a takim samym na boisku.” — Taylor, 1987

Taylor zaczął używać nielegalnych narkotyków w swoim debiutanckim sezonie zawodowym, 1981–1982. Udawało mu się jednak przejść testy antynarkotykowe NFL, rutynowo korzystając z próbek moczu swoich kolegów z drużyny jako własnych.

W miarę nasilania się nałogu, wydawał nawet tysiące dolarów dziennie na „koks i kobiety.” Jego pierwsza żona, Linda, musiała kiedyś odebrać go z domu narkotykowego. Pewnego razu pojawił się na spotkaniu zespołu w kajdankach po nocnych ekscesach związanych z „damskim eksperymentowaniem z nowym sprzętem”, ale „po prostu nie mieli klucza”, wspominał później.

W 1987 roku w końcu wypadł pozytywnie na kokainę i przyznał się do używania narkotyku. W kolejnym roku, 1988, nie przeszedł drugiego testu antynarkotykowego, w wyniku czego NFL zawiesiła go na 30 dni. Od tego czasu powstrzymywał się od narkotyków aż do emerytury w 1993 roku, gdyż trzeci pozytywny wynik zakończyłby jego karierę. Później wspominał, że w momencie rezygnacji „widział koks jako jedyny jasny punkt swojej przyszłości.”

W 1995 roku dwa razy przeszedł rehabilitację od narkotyków, a w ciągu kolejnych trzech lat został dwukrotnie aresztowany przez tajnych policjantów za próby zakupu kokainy. W tym czasie przebywał głównie w towarzystwie użytkowników narkotyków, a w jego domu zwykle wisiały białe prześcieradła na oknach. „Było naprawdę źle. Mój dom był prawie jak dom narkotykowy,” wyjaśniał Taylor.

W ostatnim roku kariery NFL Taylor założył firmę All-Pro Products. Spółka weszła na giełdę po 5 dolarów za akcję i potroiła swoją wartość w pierwszym miesiącu. Cena akcji osiągnęła 16,50 dolarów za akcję, co dawało Taylowi udział szacowany na ponad 10 milionów dolarów. Firma jednak wkrótce zakończyła produkcję, a Taylor, który nigdy nie sprzedał akcji, stracił kilkaset tysięcy dolarów. Został oszukany przez członków firmy penny stock Hanover Sterling & Company, którzy sprzedali akcje krótką sprzedażą, czyniąc je bezwartościowymi. Komisja Papierów Wartościowych stwierdziła, że dwaj traderzy manipulowali ceną akcji, która wzrosła gwałtownie, podczas gdy firma traciła ponad 900 000 dolarów.

W 1997 roku Taylor przyznał się do złożenia fałszywego zeznania podatkowego z 1990 roku, a w 2000 roku został „skazany na trzy miesiące aresztu domowego, pięć lat nadzoru kuratorskiego i 500 godzin prac społecznych za unikanie płacenia podatków.”

Po zakończeniu kariery Taylor pracował w kilku regularnych programach telewizyjnych. Najpierw był analitykiem piłki nożnej w nieistniejącym już programie TNT Sunday Night Football. W jednym z odcinków wystąpił także jako wrestler w World Wrestling Federation, pokonując Bam Bam Bigelowa w głównym wydarzeniu WrestleManii XI. Pracował także jako komentator w programie o amatorskich walkach Toughman na kanale FX. 4 września 1995 roku Giants wycofali z gry koszulkę Phila Simmsa podczas przerwy w meczu z Cowboys (Taylor miał swoją koszulkę wycofaną rok wcześniej). Simms uczcił ten moment, rzucając Taylora ceremonialnym podaniem. Simms wspominał: „Nagle dotarło do mnie, że postawiłem Lawrence’a w naprawdę trudnej sytuacji; telewizja ogólnokrajowa, ma na sobie eleganckie buty i marynarkę, wypił kilka piw i teraz będzie biegł po boisku, a ja mam mu rzucić piłkę.” Simms dał znak Taylowi, żeby przebiegł długą trasę, i po 30–40 jardach rzucił mu podanie. Taylor później powiedział, że sytuacja była dla niego bardziej stresująca niż jakikolwiek mecz w jego karierze: „Mówię sobie (gdy piłka jest w powietrzu), ‘Jeśli upuszczę to podanie, będę musiał przebiec cały dystans z powrotem do Upper Saddle River, bo nie dam rady zostać w tym stadionie’.” Taylor złapał jednak podanie, a obecna publiczność nagrodziła go owacjami.

Taylor kontynuował karierę aktorską, występując w filmie Olivera Stone’a Any Given Sunday, gdzie grał postać podobną do siebie. Pojawił się jako on sam w serialu HBO The Sopranos oraz w filmie The Waterboy. Miał też rolę w wersji filmu Shaft z 2000 roku. Taylor użyczył głosu sterydowemu, możliwie szalonemu byłemu zawodnikowi futbolu B.J. Smithowi w grze wideo Grand Theft Auto: Vice City. Postać żartowała z jego budzącego respekt, narkotykowego wizerunku publicznego. Głos Taylora pojawił się także w grach Blitz: The League i jej kontynuacji, częściowo opartych na jego życiu w NFL. Wystąpił także w chrześcijańskim filmie Mercy Streets (2000) z Ericiem Robertsem i Stacy Keach oraz w filmie więziennym In Hell (2003) z Jean-Claude’em Van Damme’em.

W 1999 roku, gdy Taylor stał się kandydatem do Pro Football Hall of Fame, pojawiły się obawy, że jego imprezowy styl życia i nadużywanie narkotyków zaszkodzą jego kandydaturze. Obawy te okazały się bezpodstawne – został wybrany już w pierwszej turze głosowania. Jego syn, Lawrence Taylor Jr., wygłosił mowę wprowadzającą na ceremonii wstąpienia. Na uroczystości byli obecni była żona Taylora, jego troje dzieci i rodzice, a podczas przemówienia Taylor podziękował im: „dziękuję, że znosiliście mnie przez te wszystkie lata.” Podziękował także byłemu właścicielowi Giants, Wellingtonowi Marze, za wsparcie: „Prawdopodobnie troszczył się o mnie jako o człowieka bardziej, niż powinien.”

W 2004 roku Taylor wydał autobiografię LT: Over the Edge. Często mówił o latach spędzonych w NFL, które grał z lekkomyślnym zapałem, oraz o okresach życia związanych z narkotykami jako o „okresach L.T.”. Opisywał „L.T.” jako adrenalinowego hazardzistę, który żył w ciągłym dreszczu emocji. W 2003 roku powiedział: „L.T. umarł dawno temu i wcale za nim nie tęsknię... pozostał tylko Lawrence Taylor.”

Taylor ponownie pojawił się publicznie w lipcu 2006 roku, po występie na okładce Sports Illustrated poświęconej byłym sportowcom. W magazynie przyznał, że jego hobby, golf, pomogło mu porzucić imprezowy i narkotykowy styl życia. Współzałożył firmę network marketingową eXfuze z siedzibą w West Palm Beach na Florydzie. Razem z byłymi zawodnikami NFL, takimi jak Eric Dickerson i Seth Joyner, był rzecznikiem napoju wielobotanicznego Seven+, flagowego produktu firmy. Jego syn Brandon podpisał narodową umowę na grę w drużynie Purdue Boilermakers. Taylor był uczestnikiem 8. sezonu Dancing with the Stars, tańcząc z Edytą Śliwińską. Został wyeliminowany w siódmym tygodniu, 21 kwietnia 2009 roku.

W 2009 roku Taylor ponownie zaczął mieć problemy w życiu osobistym. 8 listopada został aresztowany w hrabstwie Miami-Dade na Florydzie za ucieczkę z miejsca wypadku po tym, jak swoim Cadillaciem Escalade uderzył w inny pojazd. Podobne przewinienie popełnił już w 1996 roku, kiedy rozbił swój Lexus w wypadku samochodowym i opuścił miejsce zdarzenia, twierdząc, że prawo nie wymaga zgłaszania incydentu, w którym uczestniczy tylko jeden kierowca. Został zwolniony po wpłaceniu kaucji w wysokości 500 dolarów, a drugi kierowca później pozwał go, domagając się 15 000 dolarów.

W maju 2010 roku Taylor został aresztowany za statutarne gwałty na 16-letniej dziewczynie w hotelu Holiday Inn w Montebello, Nowy Jork. Postawiono mu zarzut przestępstwa trzeciego stopnia za rzekome odbycie stosunku seksualnego z osobą poniżej 17. roku życia. Oskarżono go także o trzeciego stopnia korzystanie z usług prostytutki, za rzekome zapłacenie nieletniej dziewczynie 300 dolarów za seks. Dziewczyna powiedziała śledczym, że jej alfons kazał jej powiedzieć Taylorowi, że ma 19 lat, co Taylor potwierdził. Alfons, 36-letni Rasheed Davis, został oskarżony o federalny handel dziećmi do celów seksualnych. Dziewczyna była reprezentowana przez celebrycką prawniczkę Glorię Allred, gdy Taylor przyznał się do winy 22 marca 2011 roku. Taylor został skazany na sześć lat nadzoru kuratorskiego w ramach ugody sądowej, w której przyznał się do wykroczeń: czynów seksualnych i korzystania z usług prostytutki. Zarejestrowano go także jako niskiego ryzyka, na poziomie pierwszym, sprawcę przestępstw seksualnych. 26 października 2012 roku sąd odrzucił roszczenia ofiary, że Taylor ją zaatakował.

Do 2016 roku Taylor mieszka w Pembroke Pines na Florydzie. 9 czerwca 2016 roku jego żona została aresztowana za przemoc domową po tym, jak rzuciła „nieznanym przedmiotem” i uderzyła Taylora w tył głowy. Do 2021 roku Taylor ponownie był rozwiedziony.

W maju 2017 roku Taylor wystawił na aukcję miniaturową statuetkę Vince’a Lombardiego, którą zdobył za zwycięstwo w Super Bowl XXV. W kolejnym miesiącu przyznał się do prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu po wypadku 2 września 2016 roku, gdy uderzył w zaparkowany radiowóz w hrabstwie Palm Beach, Floryda. Dwa testy alkomatem wykonane pięć godzin po wypadku wykazały poziom alkoholu we krwi Taylora wynoszący 0,082 i 0,084, powyżej legalnego limitu 0,080 na Florydzie.

W grudniu 2021 roku Taylor został aresztowany za ponowne niezgłoszenie nowego adresu, co było wymagane ze względu na jego status zarejestrowanego przestępcy seksualnego. Został wkrótce zwolniony po wpłaceniu kaucji w wysokości 500 dolarów. Taylor tłumaczył brak aktualizacji adresu swoim niedawnym rozwodem. W lipcu 2024 roku Taylor ponownie został aresztowany na Florydzie za niezarejestrowanie nowego miejsca zamieszkania, co po raz kolejny skutkowało uniknięciem przez niego prawidłowej rejestracji jako przestępcy seksualnego. Po dobrowolnym stawieniu się w areszcie został zwolniony bez kaucji po kilku godzinach spędzonych w głównym areszcie hrabstwa Broward. Za to drugie wykroczenie Taylor został postawiony w stan oskarżenia. Jego prawnik stwierdził, że Taylor przyzna się do niewinności, opisując incydent jako „nieporozumienie”, a nie przestępstwo.

W 2025 roku Taylor został mianowany przez prezydenta Donalda Trumpa do Rady Prezydenckiej ds. Sportu, Fitnessu i Żywienia.

Statystyki kariery w NFLLegenda:

·       AP NFL MVP & DPOTY – Najbardziej wartościowy zawodnik NFL i Obronię Player of the Year

·       NFL Defensive Player of the Year – Najlepszy obrońca NFL

·       Team won the Super Bowl – Drużyna wygrała Super Bowl

·       Led the league – Lider ligi

·       Bold Career high – Najlepszy wynik w karierze

Nagrody i wyróżnienia

NFL

·       2× mistrz Super Bowl (XXI, XXV)

·       NFL Most Valuable Player (1986)

·       3× NFL Defensive Player of the Year (1981, 1982, 1986)

·       NFL Defensive Rookie of the Year (1981)

·       Bert Bell Award (1986)

·       PFWA NFL MVP (1986)

·       DC Touchdown Club NFL Player of the Year (1986)

·       Sporting News NFL MVP (1986)

·       2× UPI NFC Player of the Year (1983, 1986)

·       2× 101 Awards NFC Defensive Player of the Year (1984, 1986)

·       PFW NFL Defensive Player of the Year (1986)

·       George Halas Trophy (1986)

·       Bert Bell Memorial Trophy (1981)

·       10× Pro Bowl (1981–1990)

·       8× First Team All-Pro (1981–1986, 1988, 1989)

·       2× Second Team All-Pro (1987, 1990)

·       6× NEA First Team All-Pro (1981–1986)

·       2× NEA Second Team All-Pro (1988, 1989)

·       6× Sporting News All-Pro Team (1981, 1983–1986, 1988)

·       8× PFW All-Pro Team (1981–1984, 1986–1989)

·       9× UPI All-NFC Team (1981–1986, 1988–1990)

·       8× PFWA All-NFL Team (1981–1986, 1988, 1989)

·       PFWA All-Rookie Team (1981)

·       Lider w sackach w NFL (1986)

·       4× lider w wymuszonych fumble (1982, 1984, 1985, 1988)

·       Lider NFL w approximate value (1985)

·       NFL 1980s All-Decade Team (wybór jednomyślny)

·       NFL 75th Anniversary All-Time Team

·       NFL 100th Anniversary All-Time Team (wybór jednomyślny)

·       New York Giants Ring of Honor

·       Największy zawodnik w historii New York Giants

·       Wycofanie numeru 56 przez New York Giants

·       Rekord NFL w sackach w jednym sezonie przez linebackera – 20,5 (1986)

·       Nieoficjalny rekord NFL w liczbie wymuszonych fumble w karierze – 56

College

·       2× mistrz ACC (1977, 1980)

·       Mistrz Liberty Bowl 1977

·       Mistrz Gator Bowl 1979

·       Mistrz Astro-Bluebonnet Bowl 1980

·       Mistrz East–West Shrine Bowl 1981

·       ACC Player of the Year (1980)

·       Jednogłośny All-American (1980)

·       AFCA All-American

·       AP First Team All-American

·       FWAA All-American

·       UPI First Team All-American

·       NEA Second Team All-American

·       Sporting News All-American

·       First Team All-ACC (1980)

·       UNC Patterson Medal (1981)

·       East–West Shrine Bowl All-Century Team

·       ACC 50th Anniversary Team

·       AP All-Time All-America college football team

·       FWAA 1969–1994 All-America Team

·       Numer 98 North Carolina Tar Heels uhonorowany

·       Rekord North Carolina w sackach w jednym sezonie – 16 (1980)

·       W 2003 roku Taylor został sklasyfikowany na #7 na liście Top 10 najlepszych mężczyzn sportowców w historii Atlantic Coast Conference

Hale sławy

·       Pro Football Hall of Fame – klasa 1999

·       Virginia Sports Hall of Fame – klasa 2003

Media

·       ESPN American Athlete of the Year (1986)

·       6× ESPN NFL Pass Rusher of the Year (1981–1986)

·       Zwycięzca głównego wydarzenia WrestleMania XI (1995)

·       #5 w rankingu Associated Press Greatest Football Players of the 20th Century (1999)

·       #40 w rankingu SportsCentury: Top 50 North American Athletes of the 20th Century (1999)

·       #3 w The Top 100: NFL’s Greatest Players (2010)

·       #5 na liście New York Daily News Top 50 NFL Players of All Time (2014)

·       2× NFL.com Greatest Defensive Player of All Time (2016, 2022)

·       ESPN First Team All-Time All-American (2019)

·       ESPN All-Time All-ACC Team (2019)

·       #3 na liście USA Today 100 Greatest NFL Players of All Time (2019)

·       #42 na liście ESPN Top 150 Greatest College Football Players of All Time (2020)

·       #4 w rankingu The Athletic Top 100 NFL Players of All Time (2021)

·       ESPN Greatest NFL Edge Rusher of All Time (2022)

·       The 33rd Team NFL All-Time Defensive Front 7 Team (2023)

·       Harold & Carole Pump Foundation – Lifetime Achievement Award (2024)

PORTRAIT with HISTORY Lawrence Julius Taylor

  Lawrence Julius Taylor (born February 4, 1959), nicknamed "L.T.", is an American former professional football linebacker who played in the National Football League (NFL) for 13 seasons with the New York Giants. He is widely regarded as the greatest defensive player of all time – and considered by some as the best football player ever.

After an All-American career at the University of North Carolina at Chapel Hill (1978–1981), Taylor was selected by the Giants second overall in the 1981 NFL draft. Although controversy surrounded the selection due to Taylor's contract demands, the two sides quickly resolved the issue. Taylor was named both the NFL Defensive Rookie of the Year in 1981 and the only NFL player to win the AP NFL Defensive Player of the Year award in his rookie season. Throughout the 1980s and early 1990s, Taylor was a disruptive force at outside linebacker, and is credited with changing defensive game plans, defensive pass rushing schemes, offensive line blocking schemes, and offensive formations used in the NFL. Taylor produced double-digit sacks each season from 1984 through 1990, including a career-high of 20.5 in 1986. He also won a record three AP NFL Defensive Player of the Year awards (since tied by J. J. Watt and Aaron Donald), and was named the league's Most Valuable Player (MVP) for his performance during the 1986 season. He and Alan Page (1971) are the only defensive players in league history to earn the award. Taylor was named First-team All-Pro in eight of his first ten seasons, and Second-team All-Pro in the other two. Taylor was a key member of the Giants' defense, nicknamed the "Big Blue Wrecking Crew", that led New York to victories in Super Bowls XXI and XXV. During the 1980s Taylor, Carl Banks, Gary Reasons, Brad Van Pelt, Brian Kelley, Pepper Johnson, and Hall of Famer Harry Carson earned the Giants linebacking corps a reputation as one of the best in the NFL, along with the nickname "Crunch Bunch."

Taylor has lived a controversial lifestyle, during and after his playing career. He was known for his on-game persona and at one point inadvertently caused a compound fracture of the right leg of quarterback Joe Theismann. He admitted to using drugs such as cocaine as early as his second year in the NFL, and was suspended for 30 days in 1988 by the league for failing drug tests. His drug abuse escalated after his retirement, and he was jailed three times for attempted drug possession. From 1998 to 2009, Taylor claims to have lived a sober, drug-free life. He worked as a color commentator on sporting events after his retirement, and pursued a career as an actor. His personal life came under public scrutiny in 2010 when he was arrested for the statutory rape of a 16-year-old girl. After he pleaded guilty to sexual misconduct and patronizing a prostitute, Taylor was registered as a low-risk sex offender.

  Taylor was the first of three sons born to Clarence and Iris Taylor in Williamsburg, Virginia. His father worked as a dispatcher at the Newport News shipyards, while his mother was a schoolteacher. Referred to as Lonnie by his family, Taylor was a mischievous youth. His mother said that "[h]e was a challenging child. Where the other two boys would ask for permission to do stuff, Lonnie ... would just do it, and when you found out about it, he would give you a big story." Taylor concentrated on baseball as a youth, playing catcher, and only began playing football at the advanced age of fifteen. He did not play organized high school football until the following year (eleventh grade), and was not heavily recruited coming out of high school.

r After graduating from Lafayette High School in 1977, Taylor attended the University of North Carolina at Chapel Hill where he was a team captain, and wore No. 98. Originally recruited as a defensive lineman, he saw limited action at the position while mostly playing on special teams as a true freshman. During an injury-plagued sophomore season, he played primarily as a defensive lineman before switching to linebacker in 1979.

  As a junior, Taylor recorded 95 tackles (80 solo), five sacks, seven forced fumbles, and an interception. In his senior season in 1980, Taylor set multiple team records, including a still-standing mark of 16 sacks, and finished with 22 tackles for loss. That same year, he was recognized as a consensus first-team All-American and the Atlantic Coast Conference Player of the Year, one of four defensive players to ever win the award. He was also a semi-finalist for the Lombardi Award.

The coaching staff marveled at Taylor's intense, reckless style of play. "As a freshman playing on special teams, he'd jump a good six or seven feet in the air to block a punt, then land on the back of his neck", said North Carolina assistant coach Bobby Cale. "He was reckless, just reckless." UNC later retired Taylor's jersey.

In the 1981 NFL draft, Taylor was selected by the New York Giants in the first round as the 2nd pick overall. In a poll of NFL general managers (GMs) taken before the draft 26 of the league's 28 GMs said if they had the first selection they would select Taylor. One of the two GMs who said they would not take Taylor was Bum Phillips, who had just been hired as coach and general manager by the New Orleans Saints. As fate would have it for Taylor, the Saints were also the team who had the first pick in the draft. Giants GM George Young predicted before the draft that he would be better than NFL legends such as Dick Butkus: "Taylor is the best college linebacker I've ever seen. Sure, I saw Dick Butkus play. There's no doubt in my mind about Taylor. He's bigger and stronger than Butkus was. On the blitz, he's devastating."

  On draft day, Phillips made good on his promise not to draft Taylor and the Saints instead selected Heisman Trophy-winning halfback George Rogers with the first pick, leaving the Giants with the decision of whether to select Taylor. To the raucous approval of the crowd in attendance at the draft (which was held in New York City), the Giants selected him. Privately, Taylor was hesitant about playing for New York as he had hoped to be drafted by the Dallas Cowboys, and was unimpressed with a tour of Giants Stadium he was taken on, after the draft. Publicly, however, he expressed excitement about the opportunity to play in the city. Taylor changed his stance after he was drafted as Harry Carson made a point to reach out to him, and Taylor said he "talked to some players and coaches" and "got things straightened out." One of the factors that the Giants said they considered in selecting Taylor was his solid reputation. "He was the cleanest player in the draft. By that I mean there was no rap on him", said head coach Ray Perkins. "Great potential as a linebacker, a fine young man, free of injuries." Taylor chose to wear number 56 because he was a fan of Cowboys linebacker Thomas Henderson. As it would turn out, Taylor would have a longer and more successful career than Rogers, who had several 1,000-yard rushing seasons and made two Pro Bowl teams but was injury-prone and forced to retire after just seven seasons in 1987.

  Taylor's talent was evident from the start of training camp. Reports came out of the Giants training compound of the exploits of the new phenom. Taylor's teammates took to calling him Superman and joked that his locker should be replaced with a phone booth. Phil Simms, the team's quarterback, said, "on the pass rush, he's an animal. He's either going to run around you or over you. With his quickness, he's full speed after two steps." Taylor made his NFL exhibition debut on August 8, 1981, recording 2 sacks in the Giants' 23–7 win over the Chicago Bears. Before the season word spread around the league about Taylor. Years after facing him in an exhibition game, Pittsburgh Steelers quarterback Terry Bradshaw recalled, "[h]e dang-near killed me, I just kept saying, 'Who is this guy?' He kept coming from my blind side and just ripped my ribs to pieces."

Taylor developed what has been described as a "love-hate relationship" with Bill Parcells, the Giants’ defensive coordinator when he was drafted and later their head coach. Parcells often rode players in the hopes of driving them to better performance. Taylor did not appreciate this approach, and early on told Parcells, "I've had enough. You either cut me or trade me but get the fuck off my back." Parcells kept on Taylor, but privately told some veterans, "I like that LT. That motherfucker's got a mean streak."

Taylor made his NFL regular season debut on September 6, 1981, in a 24–10 loss to the Philadelphia Eagles. Aside from incurring a penalty for a late hit on Eagles running back Perry Harrington, Taylor played an unremarkable game. In a game versus the St. Louis Cardinals later in the season, Taylor rushed and sacked the passer when he was supposed to drop into coverage. When told by Parcells that was not what he was assigned to do on that play, and that what he did was not in the playbook, Taylor responded "Well, we better put it in on Monday, because that play's a dandy." He recorded 9.5 sacks in 1981, and his rookie season is considered one of the best in NFL history. He was named 1981's NFL Defensive Rookie of the Year and Defensive Player of the Year. Taylor's arrival helped the Giants defense reduce their points allowed from 425 points in 1980 to 257 in 1981. They finished the season 9–7, up five games from the previous season, and advanced to the NFL divisional playoffs, where they lost 38–24 to the eventual Super Bowl champion San Francisco 49ers. The San Francisco win was due partly to a new tactic 49ers coach Bill Walsh used to slow Taylor. Walsh assigned guard John Ayers, the team's best blocker, to block Taylor and, although Taylor still recorded a sack and three tackles, he was not as effective as normal. In contrast to his on-field success Taylor was already developing a reputation for recklessness off the field; after nearly getting killed during the season when his speeding resulted in a car crash, Young told the team's trainer he would be surprised if the linebacker lived past the age of 30, and the Giants insured Taylor's life for $2 million.

   The 1982 NFL season, which was shortened to nine regular season games by a players strike, included one of the more memorable plays of Taylor's career. In the nationally televised Thanksgiving Day game against the Detroit Lions, the teams were tied 6–6 early in the fourth quarter, when the Lions drove deep into New York territory. Lions quarterback Gary Danielson dropped back to pass and threw the ball out to his left toward the sidelines. Taylor ran in front of the intended receiver, intercepted the pass, and returned it 97 yards for a touchdown. This play was indicative of Taylor's unusual combination, even for a linebacker, of power with speed. He was again named Defensive Player of the Year.

After the 1982 season, Perkins became head coach of the University of Alabama and the Giants hired Parcells to replace him. In the coming years this change proved crucial to the Giants and Taylor. Leading up to the 1983 season, Taylor engaged in a training camp holdout that lasted three weeks and ended when he came back to the team under his old contract with three games left in the preseason.

Although Taylor recorded nine sacks and made the All-Pro team for the third consecutive season in 1983, the Giants struggled. The team went 3–12–1, and Parcells received heavy criticism from fans and the media. Taylor was forced to play inside linebacker for part of the season, a position which allowed him fewer pass rushing opportunities, when Carson was injured.[45] Despite this change, Taylor made the 1983 All-Pro Team at both outside linebacker and inside linebacker, becoming the first first-team All-Pro in NFL History selected for two positions in the same year. Frustrated by the losing, Taylor began acting out by arriving late for meetings, and not participating in conditioning drills in practice. After the season, Taylor was involved in a fight for his services between the Giants and the New Jersey Generals of the United States Football League. Taylor was given a $1 million interest-free, 25-year loan by Generals owner Donald Trump on December 14, 1983, with the provision that he begin playing in the USFL in 1988. Taylor regretted the decision, and less than a month later attempted to renege. His agent was able to negotiate by meeting with Trump personally and then the Giants which resulted in allowing Taylor to go with the Giants. Taylor got a 6-year, $6.55 million package that also included a $1 million interest-free loan. The main results of these negotiations were threefold: 1) Taylor returned the $1 million to Trump, 2) the Giants paid Trump $750,000 over the next five seasons, and 3) the Giants gave Taylor a new six-year, $6.2 million contract.

The Giants' record rebounded to 9–7 in 1984, and Taylor had his fourth All-Pro season. He got off to a quick start, recording four sacks in a September game. In the playoffs the Giants defeated the Los Angeles Rams 16–13, but lost 21–10 to the eventual champion 49ers.

In contrast to the previous season the Giants headed into the 1985 season with a sense of optimism after their successful 1984 campaign and a 5–0 pre-season record. The Giants went 10–6, and Taylor spearheaded a defense that led the NFL in sacks with 68. Taylor had 13. One of the more memorable plays of his career occurred during this season. On a Monday Night Football game against the Redskins, Taylor's sack of Redskins quarterback Joe Theismann inadvertently resulted in a compound fracture of Theismann's right leg. After the sack, a distraught Taylor screamed for paramedics to attend to Theismann. Although this sack ended Theismann's career, Theismann has never blamed Taylor for the injury. Taylor says he has never seen video of the play and never wants to. During the first round of the playoffs, the Giants defeated the defending champion 49ers 17–3, but lost to the eventual champion Chicago Bears in the second round 21–0.

In 1986, Taylor had one of the most successful seasons by a defensive player in the history of the NFL. He recorded a league-leading 20.5 sacks and became one of just two defensive players to win the NFL Most Valuable Player award and the only defensive player to be the unanimous selection for MVP. He also was named Defensive Player of the Year for the third time. The Giants finished the season 14–2 and outscored San Francisco and Washington by a combined score of 66–3 in the NFC playoffs. He appeared on the cover of Sports Illustrated alone the week leading up to Super Bowl XXI with a warning from the magazine to the Denver Broncos regarding Taylor.[60] The Giants overcame a slow start in Super Bowl XXI to defeat Denver 39–20. Taylor made a key touchdown preventing tackle on a goal line play in the first half, stopping Broncos quarterback John Elway as he sprinted out on a rollout.

  With the Super Bowl win, Taylor capped off an unprecedented start to his career. After six years, he had been named the NFL Defensive Rookie of the Year Award (1981), NFL Defensive Player of the Year a record three times (1981, 1982, 1986), First-team All-Pro six times,[36] become the first defensive player in NFL history unanimously voted the league's MVP (1986), and led his team to a championship (1986). After the win, however, Taylor felt let down rather than elated. Taylor said:

When the Super Bowl was over ... Everyone was so excited, but by then I felt deflated. I'd won every award, had my best season, finally won the Super Bowl. I was on top of the world right? So what could be next? Nothing. The thrill is the chase to get to the top. Every day the excitement builds and builds and builds, and then when you're finally there and the game is over ... And then, nothing.

The Giants appeared to have a bright future coming off their 1986 championship season as they were one of the younger teams in the league. They struggled the next season however, falling to 6–9 in the strike-shortened 1987 season. Taylor caused strife in the locker room when he broke the picket line after early struggles by the team. He explained his decision by saying "The Giants are losing. And I'm losing $60,000 a week." He finished the season as the team leader in sacks with 12 in 12 games played, but missed a game due to a hamstring injury, ending his consecutive games played streak at 106. 

“…I met and photographed Lawrence Taylor on March 24, 1987, in New York. It was not a very good season for him, as his team, the Giants, were losing, and, as he said, he was losing money…” – Czesław Czapliński.

The Giants looked to rebound to their championship ways in 1988 but the start of the season was marred by controversy surrounding Taylor. He tested positive for cocaine and was suspended by the league for thirty days, as it was his second violation of the NFL's substance abuse policy. The first result in 1987 had been kept private and was not known to the public at the time. He was kept away from the press during this period and checked himself into rehab in early September. Taylor's over-the-edge lifestyle was becoming an increasing concern for fans and team officials. This was especially true given the eventual career paths of talented players like Hollywood Henderson and others whose drug problems derailed their careers. The Giants went 2–2 in the games Taylor missed. When Taylor returned he was his usual dominant self as he led the team in sacks again, with 15.5 in 12 games played. The season also contained some of the more memorable moments of Taylor's career. In a crucial late-season game with playoff implications against the New Orleans Saints, Taylor played through a torn pectoral muscle to record seven tackles, three sacks, and two forced fumbles. Taylor's presence in the lineup was important as the Giants' offense was having trouble mounting drives, and was dominated in time of possession. Television cameras repeatedly cut to the sidelines to show him in extreme physical pain as he was being attended to by the Giants staff. Taylor had already developed a reputation for playing through pain; in a 1983 game against the Eagles the team's training staff had to hide his helmet to prevent the injured Taylor from returning to the field. Taylor's shoulder was so injured that he had to wear a harness to keep it in its place. The Giants held on for a 13–12 win, and Parcells later called Taylor's performance "[t]he greatest game I ever saw." However, the Giants narrowly missed the playoffs in 1988 at 10–6 by losing tie-breakers with the Eagles in their division and the Rams for the Wild card.

In 1989, Taylor recorded 15 sacks. He was forced to play the latter portion of the season with a fractured tibia, suffered in a 34–24 loss to the 49ers in week 12, which caused him to sit out the second half of several games. Despite his off-the-field problems, Taylor remained popular among his teammates and was voted defensive co-captain along with Carl Banks. The two filled the defensive captain's spot vacated by the retired Harry Carson. The retirement of the nine-time Pro Bowler Carson, broke up the Giants linebacker corps of Carson, Reasons, Banks, and Taylor, which spearheaded the team's defense nicknamed the "Big Blue Wrecking Crew" in the 1980s. The Giants went 12–4, and advanced to the playoffs. In an exciting, down-to-the-wire game, the Rams eliminated the Giants 19–13 in the first round, despite Taylor's two sacks and one forced fumble.

 Taylor held out of training camp before the 1990 season, demanding a new contract with a salary of $2 million per year. Talks dragged into September with neither side budging, and as the season approached Taylor received fines at the rate of $2,500 a day. He signed a three-year $5 million contract (making him the highest paid defensive player in the league) just four days before the season opener against the Philadelphia Eagles. Despite sitting out training camp and the preseason, Taylor recorded three sacks and a forced fumble against the Eagles. He finished with 10.5 sacks and earned his 10th Pro Bowl in as many years, although the season marked the first time in Taylor's career that he was not selected First-team All-Pro. The Giants started out 10–0 and finished with a 13–3 record. In the playoffs, the Giants defeated the Bears 31–3, and faced the rival 49ers in the NFC Championship Game. The Giants won 15–13, after Taylor beat two successive blocks by 49ers tight end Brent Jones and fullback Tom Rathman to get into the 49ers offensive backfield to be in position to recover a key fumble by Roger Craig forced by nose tackle Erik Howard late in the game to set up Matt Bahr's game-winning field goal. In Super Bowl XXV, they played the Buffalo Bills and won one of the more entertaining Super Bowls in history, 20-19, after Buffalo's Scott Norwood missed a potential game-winning field goal in the closing seconds of the game.

Following the 1990 season, Parcells, with whom Taylor had become very close, retired, and the team was taken over by Ray Handley. marked a steep decline in Taylor's production. It became the first season in his career in which he failed to make the Pro Bowl squad, after setting a then record by making it in his first ten years in the league. Taylor finished with 7 sacks in 14 games and the Giants defense, while still respectable, was no longer one of the top units in the league.

  Taylor rebounded in the early stages of what many thought would be his final season in 1992. Through close to nine games, Taylor was on pace for 10 sacks and the Giants were 5–4. However, a ruptured Achilles tendon suffered in a game on November 8, 1992, against Green Bay sidelined him for the final seven games, during which the team went 1–6. Before the injury Taylor had missed only four games due to injury in his 12-year career. Throughout the 1992 season, and the ensuing offseason, Taylor was noncommittal about his future, alternately saying he might retire, then later hinting he wanted a longer-term contract.

Taylor returned for the 1993 season enticed by the chance to play with a new coach (Dan Reeves), and determined not to end his career due to an injury. The Giants had a resurgent season in 1993. They finished 11–5, and competed for the top NFC playoff seed. Taylor finished with 6 sacks, and the Giants defense led the NFL in fewest points allowed. They defeated the Minnesota Vikings 17–10 in the opening round of the playoffs. The next week on January 15, 1994, in what would be Taylor's final game, the Giants were beaten 44–3 by the San Francisco 49ers. As the game came to a conclusion, television cameras drew in close on Taylor who was crying. He announced his retirement at the post-game press conference saying, "I think it's time for me to retire. I've done everything I can do. I've been to Super Bowls. I've been to playoffs. I've done things that other people haven't been able to do in this game before. After 13 years, it's time for me to go."

Taylor ended his career with 1,089 tackles, 132.5 sacks (plus 9.5 tallied as a rookie before the stat was officially recognized), nine interceptions, 134 return yards, two touchdowns, 33 forced fumbles (56 verified by video), 11 fumble recoveries, and 34 fumble return yards.

Legacy

He arrived in the NFL, like an emissary from another planet. — Paul Zimmerman (sportswriter)

Lawrence Taylor, defensively, has had as big an impact as any player I've ever seen. He changed the way defense is played, the way pass-rushing is played, the way linebackers play and the way offenses block linebackers.

 — John Madden

Taylor is considered one of the best players to ever play in the NFL, and has been ranked as the top defensive player in league history by some news outlets, media members, former players and coaches. He has also been described as one of the most "feared" and "intimidating" players in NFL history. Taylor's explosive speed and power is credited with changing the outside linebacker position from one of "read and react" to aggression and attack.

I always get a kick out of people that talk about, 'Well, this player was like that player,' It’s like, 'Listen, no, there isn’t another Lawrence Taylor.' To me, he’s the standard by which you measure everything. — Joe Theismann

Washington Redskins head coach Joe Gibbs developed the two tight end offense and the position of H-back to prevent Taylor from blitzing into the backfield unhindered. "We had to try in some way have a special game plan just for Lawrence Taylor. Now you didn't do that very often in this league but I think he's one person that we learned the lesson the hard way. We lost ball games." His skills changed the way offensive coaches blocked linebackers. In the late '70s and early '80s, a blitzing linebacker was picked up by a running back. However, these players were no match for Taylor. The tactic employed by San Francisco 49ers head coach Bill Walsh in the 1982 playoffs, using an offensive guard to block Taylor, was copied around the league. However, this left a hole in pass protection that a blitzing middle linebacker could exploit. Later, Walsh and other coaches began using offensive tackles to block Taylor. Later it became common for offensive linemen to pick up blitzing linebackers. In addition to the changes in offensive schemes Taylor influenced, he also introduced new defensive techniques to the game, such as chopping the ball out of a quarterback's hands (to potentially force a more valuable turnover) rather than simply tackling him for a loss. This exemplified a team-first strategy that dampened Taylor’s sack totals while increasing the prospects of Giants success.

For me, crazy as it seems, there is a real relationship between wild, reckless abandon off the field and being that way on the field. — Taylor, in 1987

Taylor began using illicit drugs during his professional rookie season, 1981–1982. He would pass the NFL's drug tests, however, by routinely obtaining his teammates' urine to submit as his own urine samples.

As his drug habit escalated, he would spend up to thousands of dollars a day on "coke and women."  His first wife, Linda, once had to pick him up from a crack house. And he once attended a team meeting still handcuffed from the night before by some "ladies that were trying out some new equipment", but "just didn't happen to have the key", he would recall.

In 1987, he finally tested positive for cocaine, and admitted to using it. The next year, 1988, he failed a second drug test, whereupon the NFL suspended him for 30 days. With that, he abstained from drugs until his 1993 retirement, as a third failed drug test would end his career. Yet he would later recall that in retiring, "I saw blow as the only bright spot in my future."

During 1995, he went through drug rehab twice. But over the next three years, he was arrested twice, via undercover police officers, for attempts to buy cocaine.[104] Meanwhile, he associated mainly with drug users, and his home usually had white sheets over its windows.

"I had gotten really bad. I mean my place was almost like a crack house," Taylor would later explain.

Post-NFL life

Investments

In Taylor's final year in the NFL, he started a company called All-Pro Products. The company went public at $5 a share, and tripled in value during its first month. The stock price reached $16.50 a share, at which point Taylor's stake had an estimated value of over $10 million. The company ceased production shortly thereafter however, and Taylor, who never sold his stock, lost several hundred thousand dollars. He had been defrauded by several members of the penny stock firm Hanover Sterling & Company, who had short sold the company's stock, making it worthless. The Securities and Exchange Commission ruled that two traders had manipulated the price of the stock, which skyrocketed while the company was losing over $900,000.

In 1997, Taylor pleaded guilty to filing a false tax return in 1990, and in 2000 he was "sentenced to three months of house arrest, five years of probation, and 500 hours of community service for tax evasion." 

After his career ended, Taylor worked in several regular television jobs. He first worked as a football analyst for the now defunct TNT Sunday Night Football. In a one-off show, Taylor also appeared as a wrestler in the World Wrestling Federation, defeating Bam Bam Bigelow in the main event of WrestleMania XI. He also worked as a color commentator on an amateur fighting program entitled Toughman on the FX channel. On September 4, 1995, the Giants retired Phil Simms' jersey during halftime of a game against the Cowboys (Taylor had his number retired the year before). Simms celebrated the moment by throwing an impromptu ceremonial pass to Taylor. Simms recalled, "[a]ll of a sudden it kind of hit me, I've put Lawrence in a really tough spot; national TV, he's got dress shoes and a sports jacket on, and he's had a few beers and he's going to run down the field and I'm going to throw him a pass." Simms motioned for Taylor to run a long pattern and after 30–40 yards threw him the pass. Taylor later said the situation made him more nervous than any play of his career, "I'm saying to myself (as the pass is being thrown), 'If I drop this pass, I got to run my black ass all the way back to Upper Saddle River because there ain't no way I'm going to be able to stay in that stadium'." Taylor caught the pass, however, and the capacity crowd in attendance cheered in approval.

Taylor pursued a career in acting, appearing in the Oliver Stone movie Any Given Sunday where he played a character much like himself. He appeared as himself in the HBO series The Sopranos and the film The Waterboy. He also had a role in the 2000 version of Shaft. Taylor voiced the steroid-riddled, possibly insane former football player B.J. Smith in the video game, Grand Theft Auto: Vice City. The character poked fun at his fearsome, drug-fueled public image. He also added his voice to the video game Blitz: The League and its sequel, which were partially based on his life in the NFL. He also acted in the 2000 Christian film Mercy Streets with Eric Roberts and Stacy Keach, and the 2003 prison movie In Hell with Jean-Claude Van Damme.

In 1999, when Taylor became eligible for the Pro Football Hall of Fame, there were some concerns his hard-partying lifestyle and drug abuse would hurt his candidacy. These concerns proved to be ill-founded, however, as he was voted in on the first ballot. His son Lawrence Taylor Jr. gave his introduction speech at the induction ceremony. Taylor's ex-wife, his three children, and his parents were in attendance and during his induction speech Taylor acknowledged them saying, "thank you for putting up with me for all those years." He also credited former Giants owner Wellington Mara for being supportive of him saying, "[h]e probably cared more about me as a person than he really should have."

In 2004, Taylor released an autobiography, LT: Over the Edge. Taylor often spoke of his NFL years, which he played with reckless abandon, and the drug-abusing stages of his life as the "L.T." periods of his life. He described "L.T." as an adrenaline junkie who lived life on a thrill ride. Taylor said in 2003 that "L. T. died a long time ago, and I don't miss him at all ... all that's left is Lawrence Taylor."

Taylor signing autographs at a collectors show in Houston in January 2014 Taylor re-emerged into the public eye in July 2006, after appearing on the cover of a Sports Illustrated issue dedicated to former athletes and sport figures. In the magazine, Taylor credited his hobby of golf with helping him get over his previous hard-partying ways and drug filled lifestyle. He co-founded eXfuze, a network marketing company based in West Palm Beach, Florida. Along with former NFL players, such as Eric Dickerson and Seth Joyner, he was a spokesman for Seven+, the flagship multi-botanical drink produced by the company. His son Brandon signed a national letter to play with the Purdue Boilermakers. Taylor was a contestant on the 8th season of Dancing with the Stars, partnered with Edyta Śliwińska. He was eliminated in the seventh week on the April 21, 2009, show.

In 2009, Taylor started having troubles in his personal life again. On November 8, he was arrested in Miami-Dade County, Florida for leaving the scene of an accident after striking another vehicle with his Cadillac Escalade. He had already committed the same offense in 1996 when he totaled his Lexus in a one-car accident and left the scene, saying he did not think the law required the reporting of a single driver incident. He was released on a $500 bond, and the other driver later sued him, seeking $15,000.

In May 2010, Taylor was arrested for statutory rape of a 16-year-old girl, at a Holiday Inn located in Montebello, New York. He was charged with felony third-degree statutory rape, for allegedly engaging in sexual intercourse with someone under 17. He was also charged with third-degree patronization for allegedly paying the underage girl $300 to have sex with him. The girl told investigators that her pimp commanded her to tell Taylor that she was 19, which Taylor corroborated. The pimp, 36-year old Rasheed Davis, was charged with federal child sex trafficking. The girl was represented by celebrity attorney Gloria Allred when Taylor pleaded guilty on March 22, 2011. Taylor was sentenced to six years probation as part of a plea agreement, in which he pleaded guilty to the misdemeanors of sexual misconduct and patronizing a prostitute. He also registered as a low-risk, level-one sex offender. On October 26, 2012, a court rejected the victim's claims that Taylor assaulted her.

As of 2016, Taylor resides in Pembroke Pines, Florida. On June 9, 2016, Taylor's wife was arrested for domestic violence in Florida after she threw "an unknown object" and struck Taylor in the back of the head. By 2021, Taylor was once again divorced.

In May 2017, Taylor put up for auction the Vince Lombardi mini statue he had won for the Super Bowl XXV win. The next month he pleaded guilty to driving under the influence of alcohol following a September 2, 2016 crash into a stopped police car in Palm Beach County, Florida. The two breathalyzer tests taken five hours after the crash measured Taylor's blood-alcohol level at .082 and .084, above the Florida legal limit of .080.

In December 2021, Taylor was arrested after again failing to report his new address, which was required due to his status as a registered sex offender. He was released shortly afterwards after posting a $500 bail.Taylor blamed his recent divorce for not updating authorities about the 2021 address change. In July 2024, Taylor was arrested in Florida after once again failing to report a new residency, which again resulted in Taylor avoiding to properly register as a sex offender. After turning himself in, Taylor was released with no bail after spending several hours in the main Broward County jail. For this second offense, Taylor was criminally charged. Taylor's attorney has stated that Taylor would plead not guilty, describing the incident as a "misunderstanding" rather than a criminal offense.

In 2025, Taylor was appointed by President Donald Trump to serve on the President's Council on Sports, Fitness, and Nutrition.

NFL career statistics

Legend 

AP NFL MVP & DPOTY 

NFL Defensive Player of the Year 

Team won the Super Bowl 

Led the league

Bold Career high

Awards and honors

NFL 

• 2× Super Bowl champion (XXI, XXV) 

• NFL Most Valuable Player (1986) 

• 3× NFL Defensive Player of the Year (1981, 1982, 1986) 

• NFL Defensive Rookie of the Year (1981) 

• Bert Bell Award (1986) 

• PFWA NFL MVP (1986) 

• DC Touchdown Club NFL Player of the Year (1986) 

• Sporting News NFL MVP (1986) 

• 2× UPI NFC Player of the Year (1983, 1986) 

• 2× 101 Awards NFC Defensive Player of the Year (1984, 1986) 

• PFW NFL Defensive Player of the Year (1986) 

• George Halas Trophy (1986) 

• Bert Bell Memorial Trophy (1981) 

• 10× Pro Bowl (1981–1990) 

• 8× First Team All-Pro (1981–1986, 1988, 1989) 

• 2× Second Team All-Pro (1987, 1990) 

• 6× NEA First Team All-Pro (1981–1986) 

• 2× NEA Second Team All-Pro (1988, 1989) 

• 6× Sporting News All-Pro Team (1981, 1983–1986, 1988) 

• 8× PFW All-Pro Team (1981–1984, 1986–1989) 

• 9× UPI All-NFC Team (1981–1986, 1988–1990) 

• 8× PFWA All-NFL Team (1981–1986, 1988, 1989) 

• PFWA All-Rookie Team (1981) 

• NFL sacks leader (1986) 

• 4× NFL forced fumbles leader (1982, 1984, 1985, 1988)

• NFL approximate value leader (1985) 

• NFL 1980s All-Decade Team (unanimous selection) 

• NFL 75th Anniversary All-Time Team 

• NFL 100th Anniversary All-Time Team (unanimous selection) 

• New York Giants Ring of Honor 

• The Greatest New York Giant of All Time 

• New York Giants No. 56 retired

 • NFL record for sacks in a single season by a linebacker with 20.5 (1986) 

• NFL "unofficial" record for career forced fumbles with 56

College

 • 2× ACC champion (1977, 1980) 

• 1977 Liberty Bowl champion 

• 1979 Gator Bowl champion

• 1980 Astro-Bluebonnet Bowl champion 

• 1981 East–West Shrine Bowl champion 

• ACC Player of the Year (1980) 

• Unanimous All-American (1980) 

• AFCA All-American 

• AP First Team All-American 

• FWAA All-American 

• UPI First Team All-American 

• NEA Second Team All-American 

• Sporting News All-American 

• First Team All-ACC (1980) 

• UNC Patterson Medal (1981)

• East–West Shrine Bowl All-Century Team 

• ACC 50th Anniversary Team 

• AP All-Time All-America college football team 

• FWAA 1969–1994 All-America Team 

• North Carolina Tar Heels Jersey No. 98 honored 

• North Carolina record for sacks in a single season with 16 (1980) 

• In 2003, Taylor was ranked #7 on the Atlantic Coast Conference's list of Top 10 Male Athletes of All Time

Halls of Fame 

• Pro Football Hall of Fame – Class of 1999 

• Virginia Sports Hall of Fame – Class of 2003

Media 

• ESPN American Athlete of the Year (1986) 

• 6× ESPN NFL Pass Rusher of the Year (1981–1986) 

• WrestleMania XI Main Event Winner (1995) 

• Ranked #5 on the Associated Press' list of Greatest Football Players of the 20th Century (1999)

• Ranked #40 on SportsCentury: Top 50 North American Athletes of the 20th Century (1999) 

• Ranked #3 on The Top 100: NFL's Greatest Players (2010) 

• Ranked #5 on the New York Daily News list of Top 50 NFL Players of All Time (2014) 

• 2× NFL.com's Greatest Defensive Player of All Time (2016, 2022)

• ESPN First Team All-Time All-American (2019) 

• ESPN All-Time All-ACC Team (2019) 

• Ranked #3 on USA Today's list of the 100 Greatest NFL Players of All Time (2019) 

• Ranked #42 on the list of ESPN's Top 150 Greatest College Football Players of All Time (2020) 

• Ranked #4 on The Athletic's list of Top 100 NFL Players of All Time (2021) 

• ESPN's Greatest NFL Edge Rusher of All Time (2022) 

• The 33rd Team's NFL All-Time Defensive Front 7 Team (2023) 

• Harold & Carole Pump Foundation – Lifetime Achievement Award (2024)