PORTRET z HISTORIĄ Stephen Edwin King
Stephen Edwin King (ur. 21 września 1947 w Portland) – amerykański pisarz specjalizujący się w literaturze grozy. W przeszłości wydawał książki pod pseudonimem Richard Bachman, oraz jako John Swithen. Jego książki rozeszły się w nakładzie przekraczającym 350 milionów egzemplarzy, co czyni go jednym z najbardziej poczytnych pisarzy na świecie.
Jest autorem horrorów, które przeszły do klasyki gatunku, jak np. Lśnienie, Cmętarz dla zwierzaków (w innym wydaniu jako Cmętarz zwierząt), Miasteczko Salem, Podpalaczka. Nie ogranicza się jednak do jednego gatunku, czego przykładem są: Cztery pory roku, Zielona mila, Oczy smoka, Bastion oraz 8-tomowy cykl powieści fantastycznych Mroczna Wieża.
Jest wielokrotnym zdobywcą Nagród Brama Stokera i British Fantasy Award.
W 2003 został odznaczony prestiżowym Medalem za Wybitny Wkład w Literaturę Amerykańską (Medal for Distinguished Contribution to American Letters, DCAL) przez National Book Foundation, a w 2014 – Narodowym Medalem Sztuki.
Stephen King ma córkę i dwóch synów, również pisarzy: Owena Kinga (ur. 21 lutego 1977) oraz Joe Hilla (ur. 4 czerwca 1972).
Zanim odniósł sukces jako pisarz, pracował jako nauczyciel języka angielskiego w szkole. Kiedy King miał 3 lata, jego ojciec, Donald Edwin King, opuścił rodzinę. Jego matka, Nellie Ruth Pillsbury, wychowała samotnie syna i jego adoptowanego starszego brata – Davida. Często mieli problemy finansowe. Przeprowadzili się do domu rodzinnego Ruth, do Durham w stanie Maine, ale mieszkali czasowo w Fort Wayne, w stanie Indiana oraz w Stratford, stan Connecticut. Jako dziecko, King był świadkiem nieszczęśliwego wypadku – jeden z jego przyjaciół został potrącony przez pociąg i zmarł.
King uczęszczał do Durham Elementary School i Lisbon Falls High School (matura 1966), w stanie Maine. Stracił wiarę w zorganizowaną religię w liceum. Chociaż nie jest konwencjonalnie religijny, twierdzi, że wierzy w Boga.
Zaczął pisać bardzo wcześnie. Namówiła go do tego matka. Dostał od niej na Boże Narodzenie pierwszą maszynę do pisania marki Royal. W 1960 r. napisał pierwsze opowiadanie, które wysłał do wydawcy. Niestety, bez odpowiedzi. Pierwszym, które udało mu się opublikować, było Byłem nastoletnim rabusiem grobów, które Mike Garret (wydawca) opublikował pod tytułem W półświecie grozy.
Stworzył wraz z bratem niskonakładową gazetkę o tytule „Dave’s Rag”, którą rozprowadzali po rodzinnym miasteczku. W szkole napisał opowiadanie oparte na filmie Studnia i wahadło, wydał je we własnym wydawnictwie, które zatytułował V.I.B., i sprzedawał przyjaciołom. Kiedy nauczyciele odkryli ten proceder, zmusili go do oddania zysków ze sprzedaży. Jako dziecko uwielbiał oglądać filmy, czytać komiksy oraz serię książek Opowieści z krypty.
W latach 1966–1971 King studiował anglistykę na University of Maine, w Orono. Od drugiego roku pisał felietony do studenckiej gazety „Maine Campus”, w rubryce zatytułowanej King’s Garbage Truck. Studia ukończył w 1970 roku, tym samym nabył prawo do nauczania języka angielskiego na poziomie licealnym. Rok po studiach, w 1971 roku, poślubił Tabithę Spruce. Mają trójkę dzieci – Naomi Rachel, Owena Phillipa i Joe Hilla. Aby opłacić studia, King pracował w wielu zawodach, również w pralni przemysłowej. Następnie uczył angielskiego w Hampden Academy, w Hampden, stan Maine. Rodzina Kingów miała spore problemy finansowe, dlatego Stephen pisał opowiadania (większość była publikowana w męskich magazynach), aby związać koniec z końcem. Jak pisze we wstępie do Carrie, jeśli jedno z ich dzieci przeziębiło się, Tabitha żartowała „Dalej, Steve, wymyśl jakiegoś potwora”. Stephen King miał przez ponad dziesięć lat problemy z alkoholem.
W tym okresie, King rozpoczął wiele powieści. Pierwsza, Carrie, miała początkowo być zwykłym opowiadaniem, jednak przerodziła się w coś większego. Jest to opowieść o młodej dziewczynie obdarzonej paranormalnymi zdolnościami. King miał problemy z jej ukończeniem, zniechęcony wyrzucił ją raz do śmieci. Dopiero żona odratowała powstającą powieść i zachęciła męża do dalszej pracy. Po ukończeniu powieści King wysłał maszynopis do wydawnictwa Doubleday i zapomniał o niej. Przypomniał sobie, kiedy dostał ofertę wydania jej za 2,5 tys. USD. Krótko później, wartość Carrie wzrosła tak niesamowicie, że Stephen King sprzedał prawa do drugiego wydania swojej powieści za 400 tys. USD. Krótko po wznowieniu, jego matka umarła na raka.
W książce Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika King przyznaje, że w tym czasie był prawie ciągle pijany, a z alkoholizmem walczył ponad dziesięć lat. Dodaje ponadto, że był nietrzeźwy na pogrzebie swojej matki: „Uważam, że poszło mi całkiem nieźle, biorąc pod uwagę, jak bardzo byłem wtedy pijany”. Swój portret jako ojca alkoholika umieścił w jednej ze swoich powieści Lśnienie, do czego nie przyznawał się przez wiele lat, nawet przed sobą. Z nałogu pomogła mu wyjść rodzina i przyjaciele.
Stephen King w chwili obecnej mieszka wraz z żoną w Bangor, stan Maine. Oprócz tego ma rezydencję zimową nad Zatoką Meksykańską w Sarasocie, na Florydzie. Ich dzieci są już dorosłe i żyją osobno. Owen i Joseph są również pisarzami, a jedyna córka Kinga, Naomi, jest minister (duchowną) w Powszechnym Kościele Antytrynitariuszy w Plantation, w stanie Floryda.
Stephen King od wielu lat zajmuje czołowe miejsca w rankingach najbogatszych pisarzy. Jego majątek szacowany jest na około 500 mln dolarów, a niekiedy nawet 700 mln. Sam autor przyznał, że posiada majątek o wartości 500 mln.
„…Stephen King spotkałem i fotografowałem 26 października 1990 r. w Nowym Jorku. Muszę powiedzieć, że zrobił na mnie wielkie wrażenie, wiedziałem o jego publikacji wielu książek. W kontakcie bezpośrednim okazał się bezpośrednim człowiekiem…” – Czesław Czapliński.
Stephen King jest wielkim fanem baseballu, w szczególności drużyny Boston Red Sox. W 1999 roku King napisał powieść Pokochała Toma Gordona, w której zamieścił postać byłego miotacza zespołu Boston Red Sox – Toma Gordona.
King był trenerem drużyny syna Owena Bangor West Team i poprowadził ją do Mistrzostw Małej Ligi stanu Maine w roku 1989. To doświadczenie zaowocowało esejem Pałka niżej, które ukazało się najpierw w magazynie New Yorker, a później w zbiorze opowiadań Marzenia i koszmary. King uważa „Head Down” za jeden ze swoich najlepszych tekstów opartych na faktach. Z pomocą (oraz dotacjami) Stephena i Tabithy Kingów w 1992 roku otwarto w Bangor, w stanie Maine Mansfield Stadium, boisko dla Małej Ligi (które gości zarówno graczy ze szkoły średniej jak i Ligę Seniora).
W 2005 roku King zagrał w filmie Fever Pitch miotacza, który psuje zagranie na początku sezonu.
Od kiedy King odniósł komercyjny sukces, przeznacza duże sumy pieniężne na różne cele filantropijne, głównie w stanie Maine.
Dotacje Kingów przyczyniły się do utrzymania drużyny pływackiej Uniwersytetu Maine w rozgrywkach. Różnego rodzaju dotacje dla lokalnych programów YMCA i YWCA pozwoliły tym organizacjom przeprowadzić najbardziej potrzebne renowacje i udoskonalenia, które w innym wypadku byłyby niemożliwe. Ponadto Stephen King przyznaje corocznie stypendia dla uczniów szkół średnich i college’u.
W 2022 r., podczas rosyjskiej inwazji na Ukrainę w ramach wojny rosyjsko-ukraińskiej, King wspierał Ukrainę, ogłaszając, że zawiesza współpracę z rosyjskim wydawnictwem.
W lecie 1999 King był w połowie powieści Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika. Do tego czasu miał już ukończoną główną część, jednak odłożył pisanie książki na prawie osiemnaście miesięcy, ponieważ nie wiedział, jak posunąć prace naprzód. King zaznacza, że jest to pierwsza książka, nad którą pracę przerwał od czasu, kiedy pisał Bastion. W końcu zdecydował ponowić pracę nad książką. 17 czerwca zrobił listę pytań, jakie ludzie mogliby mu zadawać odnośnie do pisania; 18 czerwca napisał kolejne cztery strony powieści.
19 czerwca około 16:30 spacerował chodnikiem ulicy 5 w Center Lovell, w Maine. Kierowca Bryan Smith zboczył z trasy przez swojego rottweilera i potrącił Kinga, który wylądował około 4 metry poza chodnikiem ulicy 5.
Zastępca szeryfa hrabstwa Oxford, Matt Baker zanotował, że świadkowie nie zauważyli, żeby kierowca jechał zbyt szybko lub brawurowo. Baker stwierdził również, że King został uderzony od tyłu, podczas gdy oficjalna strona Kinga podaje, że King był zwrócony twarzą do nadjeżdżającego pojazdu. Jednak bezsprzeczne jest, że Smith odwrócił się, by uspokoić psa, skręcił i nie obserwował drogi, kiedy potrącił Kinga.
Pisarza najpierw przetransportowano do Northern Cumberland Hospital w Bridgton, a potem poleciał śmigłowcem do Central Maine Hospital w Lewiston. Jego obrażenia – wielokrotne złamanie biodra, połamane żebra i uszkodzone płuco – unieruchomiły go w szpitalu na prawie trzy tygodnie, do 9 lipca.
Wcześniej tego roku King ukończył prawie całą powieść Buick 8, gdzie jeden z bohaterów ginie w wypadku samochodowym. Sam King uważa, że nie należy upatrywać w tym niesamowitych zbiegów okoliczności. Motyw wypadku samochodowego był już w innych powieściach, takich jak Misery, Martwa strefa, Bezsenność, Christine. Krótko po wypadku King napisał powieść Łowca snów, której główny bohater również został potrącony przez samochód.
Po pięciu operacjach w dziesięć dni i terapii King wznowił prace nad Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika w lipcu, chociaż wciąż bolało go biodro i mógł siedzieć tylko około 40 minut, zanim ból stawał się nie do zniesienia.
Prawnik Kinga i dwóch innych odkupiło od Smitha feralny samochód za 1,5 tys. USD, głównie po to, aby zapobiec jego pojawieniu się na aukcji internetowej. Samochód został później zniszczony na złomowisku, o czym wspomniał King podczas wywiadu. Powiedział również, że miał ochotę potraktować go młotem pneumatycznym. Smith, niepełnosprawny pracownik budowlany, przedawkował leki przeciwbólowe 21 września 2000 (dzień urodzin Kinga) i zmarł w wieku 43 lat.
King wprowadził motyw wypadku również do ostatniej powieści jego serii Mroczna Wieża, gdzie John Jake Chambers ratuje fikcyjną postać Kinga przed potrąceniem przez samochód. W powieści Roland Deschain hipnotyzuje Kinga i Bryana Smitha, aby zapomnieli o tym wydarzeniu. W 2002 Stephen King ogłosił, że zamierza przestać pisać z powodu dokuczliwego bólu, który przeszkadza mu szczególnie podczas siedzenia, jednak do tej pory nie zaniechał pisania.
Od 2003 prowadzi własną kolumnę w magazynie „Entertainment Weekly”, zazwyczaj w co trzeci tydzień. Kolumna nazywa się „The Pop of King” i odnosi się bezpośrednio do tytułu Michaela Jacksona – „The King of Pop”.
W październiku 2005 King podpisał kontrakt z wydawnictwem Marvel Comics na wydanie 7-tomowego komiksu opartego na cyklu Mroczna Wieża, zatytułowanego The Gunslinger Born. Scenariusz do serii skupiającej się na przygodach młodego Rolanda Deschaina napisał Robin Furth, dialogi Peter David, a ilustracje wykonał Jae Lee. Pierwszy numer został opublikowany 7 lutego 2007 o północy w sklepie z komiksami na Times Square w Nowym Jorku. Sprzedano ponad 200 tysięcy egzemplarzy do marca 2007 roku.
W czerwcu 2006 Stephen King pojawił się w pierwszym odcinku internetowego talk-show Amazon Fishbowl, prowadzonym przez Billa Mahera. W tym roku wydał także powieść Komórka. King wspiera małe wydawnictwa. Zielona mila i Colorado Kid zostały wydane przez dwa małe wydawnictwa. Obie książki zawierają autografy Kinga i ilustratora. Ponad połowa publikacji książek Kinga była wznowiona w limitowanych (podpisanych przez Kinga) edycjach.
14 lutego 2007 serwis internetowy Joblo.com zapowiedział, że trwają rozmowy między J.J. Abramsem (reżyser popularnego serialu Zagubieni) i Kingiem w sprawie adaptacji epickiej serii Mroczna Wieża.
W czerwcu 2007 King opublikował powieść Blaze, którą napisał we wczesnych latach 70. pod pseudonimem Richard Bachman. Ręka mistrza, a także zbiór 13 opowiadań zatytułowanych Po zachodzie słońca, niektórych wcześniej niepublikowanych.
10 listopada 2009 opublikował powieść Pod kopułą, która jest jedną z jego najdłuższych książek (928 stron).
16 lutego 2010 King poinformował przez swoją stronę internetową, że jego następna książka będzie zbiorem czterech wcześniej niepublikowanych nowel, której angielski tytuł brzmi Full Dark, No Stars.
8 listopada 2011 odbyła się premiera powieści Dallas ’63 opowiadającej historię zabójstwa Johna F. Kennedy’ego.
Pisze także scenariusz wraz z Johnem Mellencampem zatytułowany Ghost Brothers of Darkland Country.
Osobny artykuł: Richard Bachman. W latach 70. i 80., po wielkim sukcesie jako pisarz horrorów, King opublikował kilka powieści – Rage (1977), Wielki marsz (The Long Walk) (1979), Ostatni bastion Barta Dawesa (Roadwork) (1981), Uciekinier (The Running Man) (1982) oraz Chudszy (Thinner) (1984) pod pseudonimem Richard Bachman. Po sukcesie powieści Carrie i Miasteczko Salem King postanowił wydać wcześniejsze powieści, ponieważ jednak wydanie czterech książek po sobie nie było korzystne, zdecydowano się użyć pseudonimu. Nawiązuje on z jednej strony do pseudonimu Donalda Westlake’a Richard Stark, z drugiej zaś do nazw lubianego przez Kinga zespołu Bachman-Turner Overdrive. Ponadto King chciał sprawdzić, czy uda mu się powtórzyć sukces, czy też jego sława jest tylko zbiegiem okoliczności. Ujawnienie faktu, że Bachman i King to ta sama osoba nastąpiło w 1985.
King zadedykował książkę Mroczna połowa (1989) swojemu pseudonimowi. W 1996 roku Stephen King wydał powieść Desperacja oraz pod pseudonimem, Regulatorzy. Te powieści są jakby swoim lustrzanym odbiciem – powtarzają się bohaterowie, częściowo pokrywa się akcja, zmieniają się jednak okoliczności i szczegóły. Ktoś niewtajemniczony mógłby odnieść wrażenie, że popełniono plagiat.
W 2006, podczas konferencji prasowej w Londynie, King oświadczył, że odnalazł inną powieść Bachmana zatytułowaną Blaze. Została wydana 12 czerwca 2007 roku w Wielkiej Brytanii i w USA. Maszynopis został odnaleziony na Uniwersytecie stanu Maine. King zmienił nieco treść książki z 1973 roku dostosowując ją do dzisiejszych realiów.
W książce Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika King dokonał analizy swojego warsztatu. King wierzy, że dobra książka nie może powstać całkowicie „świadomie”, ale nie może też być napisana „od ręki”. Według niego pisarz powinien się skupić na pojedynczym „nasieniu” i pozwolić, by powieść z niego wykiełkowała. King często zaczyna pisać książkę nie wiedząc jak ją skończy. Wspomina, że będąc w połowie pisania serii Mroczna Wieża, mając prawie 30-letnie doświadczenie pisarskie, otrzymał list od kobiety, która miała raka i prosiła, aby zdradził jej zakończenie serii, ponieważ prawdopodobnie nie doczeka publikacji ostatniego tomu. Wtedy dopiero zdał sobie sprawę, że nie wie, jak ten cykl się skończy. King wierzy w swój styl pisarski i twierdzi, że najlepsze rzeczy pisze, kiedy nie ma żadnego planu. W Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika King porównuje pisanie do pracy w wykopaliskach. Odnaleziona skamieniałość już jest uformowana, trzeba ją tylko „wydobyć”, oczyścić ze zbędnego osadu. Podobnie King „wydobywa” swoje powieści na światło dzienne.
King jest lubiany za swoją wnikliwość w szczegóły, kontynuacje introspekcji; wiele powieści, które z pozoru wydają się niezwiązane ze sobą, łączą drugoplanowi bohaterowie, fikcyjne miasta, albo odniesienia do wydarzeń z poprzednich książek.
Książki Kinga są zapełnione licznymi odniesieniami do amerykańskiego folkloru i kultury, z których wyciąga mroczne strony i wokół nich buduje powieści. Wielu jego bohaterów musi stoczyć walkę ze swoim strachem, ze swoimi słabościami. Częstymi tematami w jego twórczości są: zbrodnie, wojny (szczególnie wojna wietnamska), przemoc, zdolności paranormalne i rasizm. Jest również lubiany za swój nieformalny język; często odwołuje się do „Stałych Czytelników” albo „przyjaciół z sąsiedztwa”, co uprzyjemnia lekturę.
Stephen King ma bardzo prosty przepis, jak zostać dobrym pisarzem: „Czytaj cztery godziny dziennie i pisz cztery godziny dziennie. Jeśli nie masz na to wystarczająco dużo czasu, to nie oczekuj, że będziesz dobrym pisarzem”.
King znalazł również definicję talentu pisarskiego: „Jeśli piszesz coś, za co ktoś daje ci czek, jeśli pomyślnie spieniężysz czek i płacisz tymi pieniędzmi rachunek za prąd, to można powiedzieć, że jesteś utalentowany”.
Krótko po wypadku samochodowym King napisał po raz pierwszy powieść ręcznie – Łowca snów, za pomocą pióra marki Waterman, które nazwał „najlepszą na świecie maszyną do pisania”. Twórczość Powieści
• 1974 – Carrie
• 1975 – Miasteczko Salem ('Salem’s Lot)
• 1977 – Lśnienie (The Shining) – w Polsce wydana także pod tytułem Jasność
• 1978 – Bastion (The Stand)
• 1979 – Martwa strefa (The Dead Zone) – w Polsce wydana także pod tytułem „Strefa śmierci”
• 1980 – Podpalaczka (Firestarter)
• 1981 – Cujo
• 1982 – Mroczna Wieża I: Roland (The Dark Tower: The Gunslinger)
• 1983 – Christine
• 1983 – Rok wilkołaka (Cycle of the Werewolf)
• 1983 – Smętarz dla zwierzaków (Pet Sematary) – w Polsce wydana także pod tytułem Cmętarz zwieżąt
• 1984 – Talizman (The Talisman) – wspólnie z Peterem Straubem
• 1986 – To (It)
• 1987 – Mroczna Wieża II: Powołanie trójki (Drawing of the Three)
• 1987 – Oczy smoka (Eyes of the Dragon)
• 1987 – Stukostrachy (The Tommyknockers)
• 1987 – Misery
• 1989 – Mroczna połowa (The Dark Half)
• 1990 – Bastion (wersja bez skrótów)
• 1991 – Mroczna Wieża III: Ziemie jałowe (The Waste Lands)
• 1991 – Sklepik z marzeniami (The Needful Things)
• 1992 – Gra Geralda (Gerald’s Game)
• 1993 – Dolores Claiborne
• 1994 – Bezsenność (Insomnia)
• 1995 – Rose Madder
• 1996 – Zielona mila (The Green Mile)
• 1996 – Desperacja (Desperation)
• 1997 – Mroczna Wieża IV: Czarnoksiężnik i kryształ (Wizard & Glass)
• 1998 – Worek kości (Bag of Bones)
• 1999 – Pokochała Toma Gordona (The Girl who Loved Tom Gordon)
• 2001 – Łowca snów (Dreamcatcher)
• 2001 – Czarny Dom (Black House)
• 2000–2001 – The Plant
• 2002 – Buick 8 (From a Buick 8)
• 2003 – Mroczna Wieża I: Roland (wersja 2003) (The Dark Tower: The Gunslinger)
• 2003 – Mroczna Wieża V: Wilki z Calla (Wolves of the Calla)
• 2004 – Mroczna Wieża VI: Pieśń Susannah (The Song of Susannah)
• 2004 – Mroczna Wieża VII: Mroczna Wieża (The Dark Tower)
• 2005 – Colorado Kid (The Colorado Kid)
• 2005 – Miasteczko Salem (Nowa wersja)
• 2006 – Komórka (Cell)
• 2006 – Historia Lisey (Lisey’s Story)
• 2008 – Ręka mistrza (Duma Key)
• 2009 – Pod kopułą (Under The Dome)
• 2011 – Dallas ’63
• 2012 – Wiatr przez dziurkę od klucza (The Dark Tower: The Wind Through the Keyhole)
• 2013 – Joyland
• 2013 – Doktor Sen (Dr. Sleep)
• 2014 – Pan Mercedes (Mr. Mercedes) – pierwsza część cyklu o Billu Hodgesie
• 2014 – Przebudzenie (Revival)
• 2015 – Znalezione nie kradzione (Finders Keepers) – druga część cyklu o Billu Hodgesie
• 2016 – Koniec warty (End of Watch) – trzecia i ostatnia część cyklu o Billu Hodgesie
• 2017 – Pudełko z guzikami Gwendy (Gwendy’s Button Box) – wspólnie z Richardem Chizmarem • 2017 – Śpiące królewny (Sleeping Beauties) – wspólnie z Owenem Kingiem
• 2018 – Outsider
• 2018 – Uniesienie (Elevation)
• 2019 – Instytut (The Institute)
• 2021 – Później (Later)
• 2021 – Billy Summers
• 2022 – Ostatnia misja Gwendy (Gwendy’s final task) – wspólnie z Richardem Chizmarem
• 2022 – Baśniowa opowieść (Fairy Tale)
• 2023 – Holly
• 2025 – Nie wymiękaj (Never Flinch)
Powieści wydane pod pseudonimem Richard Bachman
• 1977 – Rage
• 1979 – Wielki marsz (The Long Walk)
• 1981 – Ostatni bastion Barta Dawesa (Roadwork)
• 1982 – Uciekinier (The Running Man)
• 1984 – Chudszy (Thinner)
• 1996 – Regulatorzy (Regulators)
• 2007 – Blaze (Blaze) Pierwsze cztery pozycje zostały wydane w 1985 w zbiorze The Bachman Books.
Zbiory nowel i opowiadań
• 1978 – Nocna zmiana (Night Shift)
• 1982 – Cztery pory roku (Different Seasons)
• 1985 – Szkieletowa załoga (Skeleton Crew)
• 1990 – Czwarta po północy (Four past Midnight)
• 1993 – Marzenia i koszmary (Nightmares and Dreamscapes)
• 1999 – Serca Atlantydów (Hearts in Atlantis)
• 2002 – Wszystko jest względne. 14 mrocznych opowieści (Everything’s Eventual: 14 Dark Tales) • 2008 – Po zachodzie słońca (Just After Sunset)
• 2010 – Czarna bezgwiezdna noc (Full Dark, No Stars) • 2015 – Bazar złych snów (The Bazaar of Bad Dreams)
• 2020 – Jest krew... (If It Bleeds)
• 2024 – Im mroczniej, tym lepiej (You Like It Darker)
Limitowane wydania opowiadań dostępne w USA
• 1963 – People, Places, and Things – volume 1 – wspólnie z Chrisem Chelseyem
• 1964 – The Star Invaders
• 1988 – My Pretty Pony
• 1989 – Dolan’s Cadillac
• 1995 – Umney’s Last Case
• 1997 – Six Stories
Książki non-fiction
• 1980 – Danse Macabre
• 2000 – Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika (On Writing: a memoir of the craft)
• 2004 – Faithful: Two Diehard Boston Red Sox Fans Chronicle the Historic 2004 Season Komiksy Mroczna Wieża
• 2007 – Mroczna Wieża: Narodziny rewolwerowca (The Dark Tower: Gunslinger Born)
• 2008 – Mroczna Wieża: Długa droga do domu (The Dark Tower: The Long Road Home)
• 2008–2009 – Mroczna Wieża: Zdrada (The Dark Tower: Treachery)
• 2009 – Mroczna Wieża: Upadek Gilead (The Dark Tower: The Fall of Gilead)
• 2009–2010 – Mroczna Wieża: Bitwa o Jericho Hills (The Dark Tower: The Battle of Jericho Hill)
Mroczna Wieża: Rewolwerowiec
• 2010 – Mroczna Wieża: Początek podróży (The Dark Tower: The Journey Begins)
• 2010–2011 – Mroczna Wieża: Siostrzyczki z Elurii (The Dark Tower: The Little Sisters of Eluria) • 2011 – Mroczna Wieża: Bitwa o Tull (The Dark Tower: The Battle of Tull)
• 2011–2012 – The Dark Tower: The Way Station
• 2012 – The Dark Tower: The Man In Black
• 2013 – The Dark Tower: Sheemie's Tale
• 2013 – The Dark Tower: So Fell Lord Perth
• 2013 – The Dark Tower: Evil Ground Trzy powyższe zostały zebrane i opublikowane w 2013 w zbiorczym albumie Last Shots.
Bastion
• 2008–2009 – The Stand: Captain Tripps
• 2009 – The Stand: American Nightmares
• 2009–2010 – The Stand: Soul Survivors
• 2010 – The Stand: Hardcases
• 2011 – The Stand: No Man’s Land
• 2011 – The Stand: The Night Has Come
Inne
• 1982 – Opowieści makabryczne (Creepshow)
• 2009 – N.
• 2009 – Talizman (The Talisman)
• 2010 – Amerykański wampir (American Vampire)
Scenariusze filmowe
• 1982 – Koszmarne opowieści (Creepshow)
• 1987 – Creepshow 2 – Opowieści z dreszczykiem (Creepshow 2, zarys scenariusza)
• 1991 – Złote lata (Golden Years, wspólnie z Josefem Andersonem)
• 1992 – Lunatycy (Sleepwalkers)
• 1997 – Michael Jackson’s Ghosts (zarys scenariusza wspólnie z Michaelem Jacksonem)
• 1997 – Z Archiwum X (The X-Files, odcinek Chinga)
• 1999 – Sztorm stulecia (Storm of the Century)
• 2002 – Czerwona Róża (Rose Red)
• 2003 – Z dziennika Ellen Rimbauer: Czerwona Róża (The Diary of Ellen Rimbauer, postacie)
• 2004 – Szpital „Królestwo” (Kingdom Hospital)
Ekranizacje
Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Stephena Kinga. Oto lista filmów powstałych na podstawie twórczości Stephena Kinga (włączając powieści pisane jako Richard Bachman):
Lata 70.
• 1976 – Carrie
• 1979 – Miasteczko Salem
Lata 80.
• 1980 – Lśnienie
• 1982 – Koszmarne opowieści (segmenty The Lonesome Death of Jordy Verrill oraz The Crate na podst. opowiadań Weeds i The Crate)
• 1982 – The Boogeyman
• 1983 – Cujo
• 1983 – Martwa strefa
• 1983 – Christine
• 1983 – Disciples of the Crow
• 1983 – The Woman in the Room
• 1984 – Dzieci kukurydzy
• 1984 – Podpalaczka
• 1985 – Oko kota
• 1985 – Srebrna kula
• 1985 – Word Processor of the Gods
• 1986 – Gramma
• 1986 – Maksymalne przyspieszenie (Maximum Overdrive)
• 1986 – Stań przy mnie
• 1987 – Creepshow 2 – Opowieści z dreszczykiem
• 1987 – Uciekinier (The Running Man)
• 1987 – The Last Rung on the Ladder
• 1987 – Sorry, Right Number
• 1989 – Smętarz dla zwierzaków
Lata 90.
• 1990 – Opowieści z ciemnej strony
• 1990 – Cmentarna szychta
• 1990 – To
• 1990 – Misery
• 1990 – The Moving Finger
• 1991 – Oni czasami wracają
• 1992 – Kosiarz umysłów
• 1993 – Mroczna połowa
• 1993 – Sprzedawca śmierci
• 1993 – Stukostrachy
• 1994 – Skazani na Shawshank
• 1994 – Bastion
• 1995 – Langoliery
• 1995 – Maglownica
• 1995 – Dolores Claiborne
• 1995 – The Revelations of Becka Paulson
• 1996 – Przeklęty
• 1997 – Lśnienie
• 1997 – Nocne zło
• 1997 – Autostrada strachu
• 1997 – Trucks
• 1998 – Uczeń szatana
• 1999 – Zielona mila
• 1999 – Llamadas
Po roku 2000
• 2000 – Paranoja
• 2001 – Kraina wiecznego szczęścia
• 2001 – Strawberry Spring
• 2002 – Martwa strefa
• 2002 – Night Surf
• 2002 – Rainy Season
• 2002 – Carrie
• 2003 – Łowca snów
• 2003 – Autopsy Room Four
• 2003 – Here There Be Tygers
• 2003 – The Man in the Black Suit
• 2004 – Sekretne okno
• 2004 – Miasteczko Salem
• 2004 – Luckey Quarter
• 2004 – The Secret Transit Codes of America’s Highways
• 2004 – All That You Love Will Be Carried Away
• 2004 – Jazda na kuli
• 2006 – Desperacja
• 2006 – Marzenia i koszmary
• 2007 – 1408
• 2007 – Mgła
• 2008 – N.
• 2009 – Cadillac Dolana
• 2009 – Dzieci kukurydzy
• 2010 – Haven
• 2011 – Worek kości
• 2012 – Talizman
• 2013–2015 – Pod kopułą
• 2013 – Carrie
• 2014 – Dobre małżeństwo
• 2014 – Mercy
• 2014 – Wielki kierowca
• 2016 – 11.22.63
•2016 – Komórka
• 2017 – Mgła
• 2017 – Mr. Mercedes
• 2017 – Mroczna Wieża
• 2017 – To
• 2017 – Gra Geralda
• 2017 – 1922
• 2018 – Castle Rock
• 2019 – Smętarz dla zwierzaków
• 2019 – To: Rozdział 2
• 2019 – W wysokiej trawie
• 2019 – Doktor Sen
• 2020 – Outsider
• 2020 – Bastion
• 2021 – Historia Lisey
• 2021 – Chapelwaite
• 2022 – Telefon pana Harrigana
• 2022 – Podpalaczka
• 2023 – Boogeyman
• 2023 – Miasteczko Salem
• 2024 – Życie Chucka
• 2025 – Małpa
• 2025 – Wielki marsz
PORTRAIT with HISTORY Stephen Edwin King
Stephen Edwin King (born September 21, 1947, in Portland) is an American writer specializing in horror fiction. He has also published under the pen names Richard Bachman and John Swithen. His books have sold more than 350 million copies, making him one of the world’s most widely read authors.
He is the author of horror novels that have become classics of the genre, including The Shining, Pet Sematary, ’Salem’s Lot, and Firestarter. His work is not confined to a single genre, as demonstrated by Different Seasons, The Green Mile, The Eyes of the Dragon, The Stand, and the eight-volume fantasy series The Dark Tower.
He has won numerous Bram Stoker Awards and British Fantasy Awards.
In 2003, the National Book Foundation awarded him its prestigious Medal for Distinguished Contribution to American Letters, and in 2014 he received the National Medal of Arts.
Stephen King has a daughter and two sons, both of whom are also writers: Owen King (born February 21, 1977) and Joe Hill (born June 4, 1972).
Before achieving success as a writer, he worked as a high school English teacher.
When King was three years old, his father, Donald Edwin King, abandoned the family. His mother, Nellie Ruth Pillsbury, raised Stephen and his adopted older brother, David, on her own. The family frequently struggled financially. They moved to Ruth’s family home in Durham, Maine, but also lived for periods in Fort Wayne, Indiana, and Stratford, Connecticut.
As a child, King witnessed a tragic accident in which one of his friends was struck and killed by a train.
King attended Durham Elementary School and Lisbon Falls High School in Maine, graduating in 1966. He lost faith in organized religion while in high school. Although he is not conventionally religious, he says that he believes in God.
He began writing at a very early age, encouraged by his mother. She gave him his first Royal typewriter for Christmas. In 1960, he wrote his first story to submit to a publisher, but unfortunately received no reply. His first published story was I Was a Teenage Grave Robber, which editor Mike Garrett published under the title In a Half-World of Terror.
Together with his brother, he produced a small-circulation newspaper called Dave’s Rag, which they distributed around their hometown. While at school, he wrote a story based on the film The Pit and the Pendulum, published it under his own imprint, V.I.B., and sold copies to his friends. When his teachers discovered what he was doing, they made him return the money he had earned from the sales. As a child, he loved watching films, reading comic books, and reading Tales from the Crypt.
Between 1966 and 1971, King studied English at the University of Maine in Orono. From his second year onward, he contributed a column titled “King’s Garbage Truck” to the student newspaper, The Maine Campus. He graduated in 1970, qualifying to teach English at the high school level. In 1971, a year after graduating, he married Tabitha Spruce. They have three children: Naomi Rachel, Owen Phillip, and Joe Hill. To pay for his studies, King worked at various jobs, including in an industrial laundry. He later taught English at Hampden Academy in Hampden, Maine. The King family faced considerable financial difficulties, so Stephen wrote short stories, most of which appeared in men’s magazines, to help make ends meet. As he recalls in the introduction to Carrie, whenever one of their children caught a cold, Tabitha would joke, “Come on, Steve, think up a monster.” Stephen King struggled with alcohol for more than a decade.
During this period, King began working on several novels. His first, Carrie, was initially intended as a short story but grew into something more substantial. It tells the story of a young girl with paranormal abilities. King struggled to finish it and, discouraged, once threw the manuscript into the trash. His wife rescued it and encouraged him to continue writing. After completing the novel, King sent the manuscript to Doubleday and forgot about it. He was reminded of it when he received an offer of $2,500 for its publication. Soon afterward, the value of Carrie rose so dramatically that King sold the rights to a second edition for $400,000. Shortly after its reissue, his mother died of cancer.
In On Writing: A Memoir of the Craft, King admits that he was almost constantly drunk during this period and that he battled alcoholism for more than ten years. He also acknowledges that he was intoxicated at his mother’s funeral: “I think I did a pretty good job, considering how drunk I was.” He portrayed himself as an alcoholic father in The Shining, something he did not acknowledge for many years, even to himself. His family and friends helped him overcome his addiction.
Stephen King currently lives with his wife in Bangor, Maine. He also has a winter residence on the Gulf of Mexico in Sarasota, Florida. Their children are now adults and live independently. Owen and Joseph are also writers, while King’s only daughter, Naomi, is a minister in the Unitarian Universalist Church in Plantation, Florida.
For many years, Stephen King has ranked among the world’s wealthiest writers. His net worth is estimated at around $500 million, with some estimates reaching $700 million. The author himself has acknowledged having a fortune worth $500 million.
“…I met and photographed Stephen King on October 26, 1990, in New York. I must say he made a great impression on me; I knew he had already published many books. In person, he turned out to be open and approachable…” — Czesław Czapliński.
Komentarze