PORTRET z HISTORIĄ Fred Wilson

Fred Wilson (ur. 1954) jest amerykańskim artystą o afroamerykańskich i karaibskich korzeniach. Uzyskał licencjat w dziedzinie sztuk pięknych w Purchase College, należącym do Uniwersytetu Stanowego Nowego Jorku (SUNY). Wilson podważa kolonialne założenia dotyczące historii, kultury i rasy, zachęcając odbiorców do refleksji nad społecznymi i historycznymi narracjami kształtującymi zachodni kanon kulturowy. W 1999 roku otrzymał stypendium Fundacji MacArthura, zwane „stypendium dla geniuszy”, a w 2003 roku — nagrodę Fundacji Larry’ego Aldricha. Reprezentował Stany Zjednoczone na Biennale w Kairze w 1992 roku oraz na Biennale w Wenecji w 2003 roku. W maju 2008 roku ogłoszono, że Wilson zastąpi Chucka Close’a w radzie powierniczej Whitney Museum.

Wilson ukończył nowojorską szkołę średnią Music & Art High School, a w 1976 roku uzyskał licencjat w dziedzinie sztuk pięknych w SUNY Purchase, gdzie był jedynym czarnoskórym studentem na swoim kierunku. Podczas studiów pracował jako strażnik w Neuberger Museum. W latach 1978–1980 pracował jako artysta we wschodnim Harlemie w ramach programu zatrudniania artystów realizowanego na mocy ustawy Comprehensive Employment and Training Act (CETA).

Jak mówi, nie odczuwa już silnej potrzeby własnoręcznego tworzenia przedmiotów. „Wszystko, co daje satysfakcję mojej duszy — wyjaśnia — odnajduję w zestawianiu istniejących w świecie przedmiotów, przekształcaniu ich, pracy nad układami przestrzennymi i prezentowaniu rzeczy w taki sposób, w jaki chcę je oglądać”.

Wilson, twórca instalacji i działacz polityczny, zajmuje się sprawiedliwością społeczną, a jego medium jest muzeologia. W latach 70. pracował jako niezależny edukator muzealny w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej, Metropolitan Museum of Art oraz American Craft Museum. Pod koniec lat 80. zaczął wykorzystywać swoją znajomość funkcjonowania muzeów do tworzenia „Rooms with a View” („Pokojów z widokiem”) — cyklu „pozorowanych muzeów”, ukazujących, w jaki sposób instytucje te świadomie lub nieświadomie utrwalają rasistowskie przekonania i zachowania. Strategia ta, którą Wilson określa jako „trompe-l’œil przestrzeni muzealnej”, czyli iluzję zwodzącą oko, z czasem stawała się głównym nurtem jego twórczości.

W 2001 roku twórczość Wilsona została zaprezentowana na wystawie retrospektywnej „Fred Wilson: Objects and Installations, 1979–2000” („Fred Wilson: Obiekty i instalacje, 1979–2000”), przygotowanej przez Maurice’a Bergera dla Centrum Sztuki, Projektowania i Kultury Wizualnej Uniwersytetu Maryland w Baltimore County. Wystawę pokazano w wielu instytucjach, między innymi w Santa Monica Museum of Art, Berkeley Museum of Art, Blaffer Gallery na Uniwersytecie w Houston, Tang Teaching Museum and Art Gallery w Skidmore College w Saratoga Springs w stanie Nowy Jork, Addison Gallery of American Art w Andover w stanie Massachusetts, Chicago Cultural Center oraz Studio Museum in Harlem. Na Biennale w Wenecji w 2003 roku Wilson stworzył instalację multimedialną, której tytuł zaczerpnął z „Otella”. Jego rozbudowana realizacja „Speak of Me as I Am” („Mówcie o mnie takim, jakim jestem”) koncentrowała się na przedstawieniach Afrykanów w kulturze weneckiej.

„…Fred Wilsona spotkałem i fotografował na Biennale w Wenecji 14 czerwca 2003 r. Muszę powiedzieć, że zrobił na mnie wielkie wrażenie, a całe Biennale w Wenecji było nadzwyczajne, zresztą jak zwykle, gdyż byłem na kilku…” – Czesław Czapliński.

W 2007 roku Fred Wilson został zaproszony do udziału w projekcie Szlaku Kultury w Indianapolis w stanie Indiana. Zaproponował stworzenie nowej wersji jedynej postaci Afroamerykanina przedstawionej na Pomniku Żołnierzy i Marynarzy w centrum miasta. Postać ta ukazuje niedawno wyzwolonego niewolnika wyciągającego rękę ku personifikacji Wolności. Wilson zamierzał wykorzystać skan rzeźby do stworzenia zupełnie nowego dzieła, w którym Afroamerykanin przyjąłby bardziej dumną i zdecydowaną postawę, trzymając flagę złożoną z flag wszystkich państw afrykańskich. Projekt, zatytułowany „E Pluribus Unum” („Z wielu — jedno”), wywołał liczne kontrowersje i ostatecznie został odrzucony.

W 2009 roku Wilson otrzymał Medal Cheek przyznawany przez Muscarelle Museum of Art przy College of William & Mary. Jest to ogólnokrajowe wyróżnienie artystyczne, którym uczelnia honoruje osoby szczególnie zasłużone dla muzealnictwa, sztuk performatywnych lub sztuk wizualnych.

W 2011 roku nakładem wydawnictwa Ridinghouse ukazała się książka „Fred Wilson: A Critical Reader” pod redakcją Doro Globus. Ta antologia tekstów krytycznych poświęconych artyście oraz wywiadów z nim koncentruje się na jego najważniejszych wystawach i projektach. Zawiera szeroki wybór istotnych tekstów dokumentujących krytyczny odbiór twórczości Wilsona na przestrzeni poprzednich dwóch dekad.

„Artemis / Bast” (1992) w Baltimore Museum of Art w 2022 roku.

Wyjątkowe podejście artystyczne Wilsona polega na badaniu, kwestionowaniu i dekonstruowaniu tradycyjnych sposobów prezentowania dzieł sztuki i artefaktów w muzeach. Wykorzystując nowe opisy ścienne, dźwięk, oświetlenie oraz nietypowe zestawienia przedmiotów, skłania widzów do dostrzeżenia, że zmiana kontekstu prowadzi do zmiany znaczenia. Zestawiając obiekty o silnej wymowie, Wilson zmusza odbiorców do refleksji nad uprzedzeniami i ograniczeniami instytucji kultury oraz nad tym, jak kształtowały one interpretację prawdy historycznej, wartości artystycznej i języka ekspozycji.

Jak mówi Wilson: „Muzea ignorują, a często wręcz negują inne znaczenia [przedmiotów]. Z mojego doświadczenia wynika, że dzieje się tak dlatego, iż jeśli alternatywne znaczenie nie jest tematem wystawy ani nie mieści się w głównym obszarze zainteresowań muzeum, instytucja uznaje je za nieistotne”.

Wilson wykorzystuje te obiekty do analizowania sposobów przedstawiania rasy w muzeach oraz do badania władzy i przywilejów instytucji kultury.

Na przykład na potrzeby swojej instalacji na Biennale w Wenecji w 2003 roku Wilson zatrudnił turystę, który miał udawać afrykańskiego sprzedawcę ulicznego oferującego podróbki markowych torebek — w rzeczywistości były to projekty samego artysty. Włączył również do wystawy tzw. blackamoors, czyli rzeźby przedstawiające czarnoskóre osoby w roli służących. Figury takie często pełniły funkcję podstaw lamp. Wilson wyposażył swoje drewniane postacie w palniki acetylenowe i gaśnice. Zauważył, że są one w Wenecji tak powszechne, iż mało kto zwraca na nie uwagę: „Są w hotelach w całej Wenecji… co jest znakomite, ponieważ nagle zaczyna się je dostrzegać wszędzie. Chciałem uwidocznić cały ten świat, który niejako nagle eksplodował przed moimi oczami”.

„Mining the Museum” była wystawą stworzoną przez Freda Wilsona, prezentowaną od 4 kwietnia 1992 do 28 lutego 1993 roku w Maryland Historical Society.

Tytuł wystawy nawiązuje do wydobywania i odkrywania przez Wilsona przedmiotów ze zbiorów Maryland Historical Society. Jej celem było zwrócenie uwagi na stronniczość muzeów, które często pomijają społeczności poddawane uciskowi lub przedstawiają je w niewystarczającym stopniu, skupiając się na „wybitnych białych mężczyznach”. Wilson wykorzystał istniejące zbiory muzealne, zmieniając ich układ tak, aby wyeksponować historię afroamerykańskich i rdzennych mieszkańców Maryland. Dzięki satyrze i ironii ta nowa aranżacja pozwalała spojrzeć z innej perspektywy na kolonizację, niewolnictwo i ruch na rzecz jego zniesienia.

Wilson zestawiał ze sobą przedmioty o znaczeniu historycznym, aby ukazać zarówno niesprawiedliwości przeszłości, jak i krzywdę wynikającą z niewłaściwego przedstawiania jej w muzeach. Przy wejściu na wystawę znajdowały się ustawione na cokołach popiersia trzech znaczących postaci: Napoleona, Andrew Jacksona i Henry’ego Claya. Po ich lewej stronie stały puste czarne cokoły z nazwiskami trojga wybitnych, lecz pomijanych Afroamerykanów związanych z Maryland: Fredericka Douglassa, Benjamina Bannekera i Harriet Tubman. Pośrodku, w gablocie, umieszczono posrebrzany miedziany globus z napisem „Prawda”.

Wilson wybrał ze zbiorów Maryland Historical Society XVIII- i XIX-wieczne obrazy przedstawiające Afroamerykanów. Zmienił ich tytuły, aby skierować uwagę na ukazane na nich czarnoskóre postacie. Jeden z obrazów olejnych, zatytułowany „Country Life” („Życie na wsi”), przemianował na „Frederick Serving Fruit” („Frederick podający owoce”), by wyeksponować młodego Afroamerykanina usługującego „elegancko ubranym białym uczestnikom pikniku”. Innym obrazom, przedstawiającym zniewolone dzieci, towarzyszyły odtwarzane w pętli nagrania, na których głosy tych dzieci zadawały rozmaite przejmujące pytania. Za pomocą tych dzieł Wilson skłaniał zwiedzających do dostrzeżenia paradoksu: Afroamerykanie są obecni na obrazach amerykańskiego życia, a zarazem pozostają niewidoczni.

Instalacja zatytułowana „Metalwork” („Wyroby metalowe”) zestawiała kunsztowne srebra z kajdanami niewolniczymi, wskazując, że dobrobyt jednych nie mógłby powstać bez zniewolenia drugich. Podobnie „Cabinet Making” („Meblarstwo”) podejmowało temat podporządkowania i przemocy: zabytkowe krzesła ustawiono wokół autentycznego słupa do wymierzania chłosty, zwracając je w jego stronę. W kilku publikacjach błędnie podano, że słup służył do karania niewolników. W rzeczywistości używano go w więzieniu miejskim w Baltimore do wymierzania kar mężczyznom bijącym żony.

Te błędne założenia potwierdzały jednak myśl Wilsona, że wystawa „nabiera znaczeń dzięki temu, co sam do niej wnosisz”.

Prace takie jak „Cabinet Making” zachęcały zwiedzających do samodzielnej interpretacji, krytycznego myślenia i przyjmowania nowej perspektywy. Wśród pozostałych eksponatów znalazły się drewniane figury rdzennych Amerykanów, tradycyjnie ustawiane przed sklepami z tytoniem, odwrócone plecami do publiczności; maska Ku Klux Klanu umieszczona w dziecięcym wózku; strzelba myśliwska zestawiona z ogłoszeniami o zbiegłych niewolnikach oraz wykonany na potrzeby wystawy czarny żyrandol, zawieszony w neoklasycystycznym pawilonie muzeum.

Oddziaływanie wystawy

Wystawa odniosła sukces, pogłębiając świadomość zwiedzających dotyczącą rasizmu jako nieodłącznej części historii Stanów Zjednoczonych. „Siła »Mining the Museum« polegała na tym, że wystawa skłaniała do refleksji, zamiast pouczać, i prowokowała, zamiast moralizować”. Obejrzało ją ponad 55 tysięcy osób, a jej powodzenie pomogło Wilsonowi zrealizować podobne projekty w innych miejscach w Stanach Zjednoczonych. Krytycy określili ten nowy rodzaj twórczości mianem „sztuki muzeistycznej”.

50. Biennale w Wenecji

Wilson reprezentował Stany Zjednoczone na 50. Biennale w Wenecji, prezentując w pawilonie amerykańskim indywidualną wystawę „Speak of Me as I Am” („Mówcie o mnie takim, jakim jestem”, 2003). Cykl prac stanowił reinterpretację „Otella” Williama Szekspira. Składały się na niego różnorodne przedmioty, między innymi lustra i żyrandole, służące jako komentarz do tekstu dramatu. Rozwinięcie tych realizacji zaprezentowano na wystawie „Fred Wilson: Sculptures, Paintings, and Installations, 2004–2014” („Fred Wilson: Rzeźby, obrazy i instalacje, 2004–2014”). Obiekty wykonano z czarnego szkła z Murano, co pokazuje, jak Wilson przeniósł kontekst „Otella” do świata, w którym kwestia rasy nie jest pomijana, lecz staje się kluczowym zagadnieniem.

„Afro Kismet”, instalacja wykorzystująca różne media, również prezentowana na wystawie, koncentrowała się na kwestiach rasowych i sposobach ich przedstawiania w Wenecji, a zwłaszcza na historii jej czarnoskórych mieszkańców. Składała się z grafik, obrazów i innych obiektów ze zbiorów Muzeum Pera, podkreślając „pomijaną” lub „ukrytą” historię Afrykanów w Imperium Osmańskim.

W latach 1988–1992 Wilson zasiadał w zarządzie Artists Space w nowojorskiej dzielnicy TriBeCa. Obecnie jest członkiem rady powierniczej Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku.

Wilson wraz z Naomi Beckwith współprzewodniczył jury wybierającemu laureatów Nagrody Rzymskiej (Rome Prize) na sezon 2023–2024.

Wystawy

Wilson zrealizował liczne wystawy indywidualne w Stanach Zjednoczonych i za granicą. Do najważniejszych należą:

• „Primitivism: High & Low” (1991), Metro Pictures Gallery, Nowy Jork;

• „Mining the Museum” (1992–1993), Maryland Historical Society i Contemporary Museum w Baltimore;

• „Fred Wilson: Objects and Installations, 1979–2000” (2001–2003), wystawa zainaugurowana w Center for Art, Design and Visual Culture w Baltimore;

• „Speak of Me as I Am” (2003), pawilon amerykański na 50. Biennale w Wenecji;

• „Fred Wilson: Works, 2004–2011” (2012–2013), Cleveland Museum of Art.

Brał również udział w wielu wystawach zbiorowych, między innymi w Whitney Biennial (1993), Liverpool Biennial (1999), Glasstress (2009 i 2011) oraz NGV Triennial (2020).

Wybrane dzieła w zbiorach publicznych

• Colonial Collection (1990) — Nasher Museum of Art, Durham, Karolina Północna.

• Guarded View (1991) — Whitney Museum, Nowy Jork.

• Addiction Display (1991) — Pérez Art Museum Miami, Floryda.

• Queen Esther/Harriet Tubman (1992) — Jewish Museum, Nowy Jork.

• Untitled (1992) — Baltimore Museum of Art.

• Untitled (1992) — Harvard Art Museums, Cambridge, Massachusetts.

• Grey Area (1993) — Tate, Londyn.

• Mine/Yours (1994) — Whitney Museum, Nowy Jork.

• Atlas (1995) — Studio Museum in Harlem, Nowy Jork.

• Me and It (1995) — San Francisco Museum of Modern Art.

• Speak of Me as I Am: Chandelier Mori (2003) — High Museum of Art, Atlanta.

• Untitled (Venice Biennale) (2003) — Mary and Leigh Block Museum of Art, Evanston, Illinois; Smith College Museum of Art, Northampton, Massachusetts.

• The Wanderer (2003) — Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive, Kalifornia.

• Arise! (2004) — British Museum, Londyn; Museum of Modern Art, Nowy Jork; National Gallery of Art, Waszyngton; Toledo Museum of Art, Ohio.

• Convocation (2004) — Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork; National Gallery of Art, Waszyngton; Toledo Museum of Art, Ohio.

• We Are All in the Gutter, But Some of Us Are Looking at the Stars (2004) — National Gallery of Art, Waszyngton; Studio Museum in Harlem, Nowy Jork; Toledo Museum of Art, Ohio.

• X (2005) — Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive, Kalifornia; Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork; Whitney Museum, Nowy Jork.

• Pssst! (2005) — National Gallery of Art, Waszyngton.

• Dark Day, Dark Night (2006) — Nasher Museum of Art, Durham, Karolina Północna.

• The Mete of the Muse (2006) — National Gallery of Victoria, Melbourne; New Orleans Museum of Art.

• The Ominous Glut (2006) — Nelson-Atkins Museum of Art, Kansas City, Missouri.

• Ota Benga (2008) — Tate, Londyn.

• Flag (2009) — Tate, Londyn.

• Iago’s Mirror (2009) — Des Moines Art Center, Iowa; Museum of Fine Arts, Boston; Toledo Museum of Art, Ohio.

• To Die Upon a Kiss (2011) — Cleveland Museum of Art; Corning Museum of Glass, Corning, stan Nowy Jork; Museum of Fine Arts, Houston; Museum of Modern Art, Nowy Jork; National Gallery of Victoria, Melbourne.

• LIBERATION (2012) — Allen Memorial Art Museum, Oberlin, Ohio.

• I Saw Othello’s Visage in His Mind (2013) — Corning Museum of Glass, Corning, stan Nowy Jork; Smithsonian American Art Museum, Smithsonian Institution, Waszyngton.

• Iago’s Desdemona (2013) — Currier Museum of Art, Manchester, New Hampshire.

• Act V. Scene II—Exeunt Omnes (2014) — Wichita Art Museum, Kansas.

• Grinding Souls (2016) — Allen Memorial Art Museum, Oberlin, Ohio.

• The Way the Moon’s in Love with the Dark (2017) — Denver Art Museum.

• Mother (2022) — terminal C lotniska LaGuardia, Nowy Jork.

PORTRAIT with HISTORY Fred Wilson

  In his 1992 seminal work Fred Wilson (born 1954) is an American artist of African-American and Caribbean heritage. He received a BFA from Purchase College, State University of New York. Wilson challenges colonial assumptions on history, culture, and race – encouraging viewers to consider the social and historical narratives that represent the western canon. Wilson received a MacArthur Foundation "genius grant" in 1999 and the Larry Aldrich Foundation Award in 2003. Wilson represented the United States at the Biennial Cairo in 1992 and the Venice Biennale in 2003. In May 2008, it was announced that Wilson would become a Whitney Museum trustee replacing Chuck Close.

An alumnus of Music & Art High School in New York, Wilson received a BFA from SUNY Purchase in 1976, where he was the only black student in his program. While studying Wilson worked as a guard at the Neuberger Museum. Between 1978 and 1980, he worked as an artist in East Harlem as part of the Comprehensive Employment and Training Act's (CETA) employment of artists.

He says that he no longer has a strong desire to make things with his hands. "I get everything that satisfies my soul," he says, "from bringing together objects that are in the world, manipulating them, working with spatial arrangements, and having things presented in the way I want to see them."

An installation artist and political activist, Wilson's subject is social justice and his medium is museology. In the 1970s, he worked as a free-lance museum educator for the American Museum of Natural History, the Metropolitan Museum of Art and the American Craft Museum. Beginning in the late 1980s, Wilson used his insider skills to create "Rooms with a View", a series of "mock museums" that address how museums consciously or unwittingly reinforce racist beliefs and behaviors. This strategy, which Wilson refers to as "a trompe l'oeil of museum space," has increasingly become the focus of his life's work.

In 1987, as part of his outdoor "Platform" series, Wilson created No Noa Noa, Portrait of a History of Tahiti, designed to illustrate "how Western societies turn Third World peoples into exotic sideshow creatures to entertain and titillate but who are not to be taken seriously." co-organized with the Contemporary Museum Baltimore, Mining the Museum, Wilson reshuffled the Maryland Historical Society's collection to highlight the history of Native and African Americans in Maryland. In 1994, Wilson continued in this vein with Insight: In Site: In Sight: Incite in Winston-Salem, North Carolina, where, according to art historian Richard J. Powell, his "re-positioning of historical objects and manipulation of exhibition labels, lighting, and other display techniques helped reveal aspects of the site's tragic African-American past that (because of the conspiratorial forces of time, ignorance, and racism) had largely become invisible."

In 2001, Wilson was the subject of a retrospective, Fred Wilson: Objects and Installations, 1979–2000, organized by Maurice Berger for the Center for Art, Design and Visual Culture at the University of Maryland, Baltimore County. The show traveled to numerous venues, including the Santa Monica Museum of Art, Berkeley Museum of Art, Blaffer Gallery (University of Houston), Tang Teaching Museum and Art Gallery (Skidmore College, Saratoga Springs, NY), The Addison Gallery of American Art in Andover, Massachusetts, Chicago Cultural Center, Studio Museum in Harlem. For the 2003 Venice Biennale, Wilson created a multi-media installation that borrowed its title from a line in Othello. His elaborate Venice work "Speak of Me as I Am" focused on representations of Africans in Venetian culture.

“…I met and photographed Fred Wilson at the Venice Biennale on June 14, 2003. I must say he made a great impression on me, and the entire Venice Biennale was extraordinary—as always, in fact, since I had attended several editions…” — Czesław Czapliński.

In 2007 Fred Wilson was invited to be a part of the Indianapolis, Indiana, Cultural trail. Wilson proposed to redo the sole African American depicted in the Soldiers and Sailors Monument in downtown Indianapolis. The African American represents a recently freed slave reaching up to lady liberty. Wilson planned on using a scan of the African American to make an entirely new work, which would give the African American a more proud and strong posture, holding a flag composed of all of the African countries' flags. The proposed work was entitled, E Pluribus Unum, and was met with much controversy, eventually leading to the project's rejection. 

         In 2009, Wilson was awarded the Cheek Medal by William & Mary's Muscarelle Museum of Art. The Cheek Medal is a national arts award given by The College of William & Mary to those who have contributed significantly to the field of museum, performing or visual arts.

2011 saw the publication of Fred Wilson: A Critical Reader by Ridinghouse, edited by Doro Globus. An anthology of critical texts about and interviews with the artist, this publication focuses on the artist's pivotal exhibitions and projects, and includes a wide range of significant texts that mark the critical reception of Wilson's work over the last two decades.

Artemis / Bast (1992) at the Baltimore Museum of Art in 2022 Wilson's unique artist approach is to examine, question, and deconstruct the traditional display of art and artifacts in museums. With the use of new wall labels, sounds, lighting, and non-traditional pairings of objects, he leads viewers to recognize that changes in context create changes in meaning. Wilson's juxtaposition of evocative objects forces the viewer to question the biases and limitations of cultural institutions and how they have shaped the interpretation of historical truth, artistic value, and the language of display. According to Wilson, "Museums ignore and often deny the other meanings [of objects]. In my experience it is because if an alternate meaning is not the subject of the exhibition or the focus of the museum, it is considered unimportant by the museum." Wilson uses these objects to analyze the representation of race in museums and to examine the power and privileges of cultural institutions.

For example, for his installation at the 2003 Venice Biennale he employed a tourist to pretend to be an African street vendor selling fake designer bags — in fact his own designs. He also incorporated "blackamoors", sculptures of black people in the role of servants, into the show. Such figures were often used as stands for lights. Wilson placed his wooden blackamoors carrying acetylene torches and fire extinguishers. He noted that such figures are so common in Venice that few people notice them, stating, "they are in hotels everywhere in Venice...which is great, because all of a sudden you see them everywhere. I wanted it to be visible, this whole world which sort of just blew up for me."

Mining the Museum was an exhibition created by Fred Wilson held from April 4, 1992, to February 28, 1993, at the Maryland Historical Society.

The title of the exhibition refers to how Wilson extracted and unearthed objects from the Maryland Historical Society collections to create this exhibition.The purpose of the exhibition was to address the biases museums have, often omitting or under-representing oppressed peoples and focusing on "prominent white men".[20] Wilson took the existing museum's collection and reshuffled them to highlight the history of African-American and Native American Marylanders. This reassembly created a new viewpoint of colonization, slavery and abolition through the use of satire and irony.

Wilson juxtaposed historically important artifacts with each other to address the injustices in history and the injustices of not being properly exhibited. The entrance of the exhibition displayed three busts of important individuals: Napoleon, Andrew Jackson and Henry Clay displayed on pedestals. To the left of these busts were empty black pedestals with the names of three important, overlooked African American Marylanders: Frederick Douglass, Benjamin Banneker, and Harriet Tubman. Arranged in the center of these pedestals is a silver-plated copper globe with the word "Truth" inscribed on it in a case.

Wilson extracted paintings from the eighteenth century and nineteenth century featuring African Americans from the MHS collection. Within this collection Wilson renamed the paintings in order to shift the focus towards African Americans in them. One of the oil paintings titled "Country Life" was renamed "Frederick Serving Fruit" in order to emphasize and underline the young African American that was serving "well-dressed whites at a picnic". Other paintings featuring slave children were paired with audiotape recordings that played on a loop in which visitors were able to hear these children in the paintings ask various poignant questions. Wilson used these paintings to force visitors to recognize how the depiction of African Americans and their invisibility in portrayals of American life is "paradoxical".

The installation titled "metalwork" arranged ornate silverware with slave shackles to address that the prosperity of one could not have been achieved without the other. Similarly, "Cabinet Making" addresses more subjugation by having antique chairs gathered around and facing an authentic whipping post, incorrectly reported by several publications to have been used on slaves. In fact, the post had been used to punish wife-beaters in the Baltimore City jail.

However, these false assumptions helped bolster Wilson's idea that the exhibit was "charged by what you bring to it."

  Pieces such as "Cabinet Making" encouraged visitors to interpret the works however they saw it, to think critically and acquire a new perspective. Other works included cigar-store Indians turned away from visitors, a KKK mask in a baby carriage, a hunting rifle with runaway slave posters and a black chandelier hung in the museum's neoclassical pavilion made for the exhibition.

Impact

The exhibition was successful in that it made visitors more historically conscious of the racism that is an integral part of American history. ""Mining the Museum" worked because it was suggestive rather than didactic, provocative rather than moralizing" More than 55,000 people viewed Wilson's exhibit and helped him create other similar exhibitions around the United States. Critics would coin this new type of work as "museumist art".

50th Venice Biennale

Wilson represented the United States at the 50th Venice Biennale, staging the solo exhibition Speak of Me as I Am (2003) in the American pavilion. A series of works was a reworking of Shakespeare's Othello that consisted of various objects such as mirrors and chandeliers that were used to comment on the text. These works have been extended on in the exhibition, Fred Wilson: Sculptures, Paintings, and Installations, 2004–2014. These objects are made of black Murano glass, which indicates how Wilson has transferred the context of Othello into a world where race is not ignored and is instead is a crucial central focus.

Afro Kismet, a mixed-media installation also included in the exhibition, focused on issues and representations of race in Venice, specifically the history of black people in Venice. The installation consisted of prints, paintings, and other artifacts from the Pera Museum collections and underlined the "discarded" or "hidden" history of African people in the Ottoman Empire.

From 1988 to 1992, Wilson served on the board of directors at Artists Space in TriBeCa, New York. He currently serves on the board of trustees of the Whitney Museum of American Art in New York.

Wilson co-chaired (with Naomi Beckwith) the jury that chose the winners of the Rome Prize for the 2023–24 cycle.

Exhibitions

Wilson has staged a large number of solo shows and exhibitions in the United States and internationally. His notable solo shows include Primitivism: High & Low (1991), Metro Pictures Gallery, New York; Mining the Museum (1992-1993), Maryland Historical Society, Baltimore, and Contemporary Museum Baltimore; Fred Wilson: Objects and Installations 1979-2000 (2001-2003), originating at the Center for Art, Design and Visual Culture, Baltimore; Speak of Me as I Am (2003), American pavilion, 50th Venice Biennale; and Fred Wilson: Works 2004-2011 (2012-2013), Cleveland Museum of Art.

He has also participated in many group exhibitions, including the Whitney Biennial (1993); Liverpool Biennial (1999); Glasstress (2009, 2011); and the NGV Triennial (2020). 

Notable works in public collections 

• Colonial Collection (1990), Nasher Museum of Art, Durham, North Carolina 

• Guarded View (1991), Whitney Museum, New York 

• Addiction Display (1991), Pérez Art Museum Miami, Florida 

• Queen Esther/Harriet Tubman (1992), Jewish Museum, New York 

• Untitled (1992), Baltimore Museum of Art

• Untitled (1992), Harvard Art Museums, Cambridge, Massachusetts 

• Grey Area (1993), Tate, London 

• Mine/Yours (1994), Whitney Museum, New York 

• Atlas (1995), Studio Museum in Harlem, New York 

• Me and It (1995), San Francisco Museum of Modern Art

• Speak of Me as I Am: Chandelier Mori (2003), High Museum of Art, Atlanta 

• Untitled (Venice Biennale) (2003), Mary and Leigh Block Museum of Art, Evanston, Illinois; and Smith College Museum of Art, Northampton, Massachusetts 

• The Wanderer (2003), Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive, California 

• Arise! (2004), British Museum, London; Museum of Modern Art, New York; National Gallery of Art, Washington, D.C.; and Toledo Museum of Art, Ohio 

• Convocation (2004), Metropolitan Museum of Art, New York; National Gallery of Art, Washington, D.C.; and Toledo Museum of Art, Ohio 

• We Are All in the Gutter, But Some of Us are Looking at the Stars (2004), National Gallery of Art, Washington, D.C.; Studio Museum in Harlem, New York; and Toledo Museum of Art, Ohio 

• X (2005), Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive, California; Metropolitan Museum of Art, New York; and Whitney Museum, New York 

• Pssst! (2005), National Gallery of Art, Washington, D.C. 

• Dark Day, Dark Night (2006), Nasher Museum of Art, Durham, North Carolina 

• The Mete of the Muse (2006), National Gallery of Victoria, Melbourne; and New Orleans Museum of Art 

• The Ominous Glut (2006), Nelson-Atkins Museum of Art, Kansas City, Missouri 

• Ota Benga (2008), Tate, London 

• Flag (2009), Tate, London 

• Iago's Mirror (2009), Des Moines Art Center, Iowa;[71] Museum of Fine Arts, Boston; and Toledo Museum of Art, Ohio 

• To Die Upon a Kiss (2011), Cleveland Museum of Art; Corning Museum of Glass, Corning, New York; Museum of Fine Arts, Houston; Museum of Modern Art, New York; and National Gallery of Victoria, Melbourne 

• LIBERATION (2012), Allen Memorial Art Museum, Oberlin, Ohio 

• I Saw Othello's Visage in His Mind (2013), Corning Museum of Glass, Corning, New York;[80] and Smithsonian American Art Museum, Smithsonian Institution, Washington, D.C.

• Iago's Desdemona (2013), Currier Museum of Art, Manchester, New Hampshire 

• Act V. Scene II—Exeunt Omnes (2014), Wichita Art Museum, Kansas 

• Grinding Souls (2016), Allen Memorial Art Museum, Oberlin, Ohio 

• The Way the Moon's in Love with the Dark (2017), Denver Art Museum 

• Mother (2022), LaGuardia Airport Terminal C, New York